Sadece birkaç cümle daha söyleyip, tartışmayı bırakacağım.
"Daha küçükten ele alalım, harfi harfine öğretelim kafasına girersen"; daha iyi değil, tam tersi daha kötü sonuçlar doğurursun bana göre. Ne kadar zorlarsan, o kadar kötü olur. Ve o kadar; öze değil, biçime gitmiş olursun. Tanrı bile, bunu bildiği için, pek de dokunmuyor bizlere. Yoksa en başta istediği tarzda bir düzen kuruverirdi.
Akıl; sonsuza kadar giden sonsuz bir kaynaktır (tanrıya, 'sonsuz akıl' olarak da bakabilirsin). Onu doğru kullanarak istediğin noktaya kadar gidersin. Yarı yolda bırakmaz seni. Çünkü özdür. Ama akıldan çıkan herşey, söze/yazıya/belirlenmişliğe dönüştüğünde sabitlenir (şekle dönüşür). Ve bu sabitlenmiş kaynaklar, ancak belli bir yere kadar destekler seni. O yüzden ana kaynak hep sonsuz akıl olmalı. (Ki zaten öyledir, herşeyi aklınla değerlendirirsin. Onu bırakman mümkün değil. Sadece ara verebilirsin. Çelişkilere bakmayabilirsin. Kendinden memnun olduğunu düşünerek ilgilenmeyebilirsin vs Ama eninde sonunda, akıl seni kendine döndürür. Sadece artık, çelişkiler ayyuka çıkmış olur. Çok geç görürsün yani.)
Bir de dersin ki, sen zaten dünyaya geldin ve 5 duyunun, öğrenmenin vs nin bir karışımısın. Yani sıfır geldin ve bu dünyada olgunlaşmış olmalısın. Yani bu yaşamın ürünüsün.
Ben öyle inanmıyorum. Biz büyük oranda önceki yaşamların ürünüyüz. Binlerce insan ve milyonlar/milyarlarca hayvan, bitki yaşamının. Yani bu yaşamda, bir yaşamda, çok da fazla değişmiyoruz aslında. Dolayısıyla zaten olduğun şeye çok yakın birşey olarak dünyaya geliyorsun. Tohum çoktan olgunlaşmış veya olgunlaşmamış.