xenix
Pirdas,
Zaman ve tarih ustu benlik algıları ile yol alınmaz, aldığını zannerdesin sadece.
(ha aslında ben buna bile karşı değilim, eger birey bu tür girişimlerle kendi hayatına psiko-estetik bir nitelik kalabiliyorsa katsın tabi, bana ne?)
Ama is siklikla bunu asiyor, budur ve böyledir seklinde, cok acayipce genellenmis bir bilgi formatina (cemberine) dönüyor.
Hatta bu çemberin içinde var olamayanlar olarak adlandirdiklarini - ki, kimin icerde kimin disarda oldugunu da kendi biliyor- ozenle ayristirip, son derece subjektif bir skalada vasat olan/olmayan, sıradan olan/olmayan kategorilerine filan dağıtıyor.
Kaldi ki, bu tarz bir yaklaşımın bile kendi icinde envayi zimbirtisi vardir.
Ve bunlara kalsa, bütün felsefe tarihini cope atmak gerekebilirdi.
Ama kısa bir özet geçmek gerekirse;
Öznenin "aktif" ve düzenleyici "ana faktör" olduğunu ileri süren (ama onu kendi tarihinden yalitip yamultan, ya da tarihi ile yanyana resmeden ancak etrafi ile etkileşimini sifirlayan) adeta herseyin mutlak ve bagimsiz bir tasiyici olarak tanimlayan "idealist sistemlerin" topuna ait temel bir nosyondur bu.
Hep izlediğimiz gibi yani, yine aynı histeri;
Mutlaklık, kesin bağımsızlık, vesaire..
Ustelik tarih üstü.
Yani her çağda, her koşulda her sart altinda, koşulsuz bicimde baskaldiracak ve icindeki "bilmem ne" ile koleligi vesaireyi reddedecek olabilecek olan.
Vardır, ordadır, ( sonra izahat başlar) budur, çünkü böyledir.
En eski dinsel "erme" fenomenlerinden, guncelin spirualist tonda sayisuz abuzittigine kadar.
Çeşitleri coguldur.
Tahrif edilmiş ben....
Unutulmuş ben..
yabancılaşmış/ yabancılaşılmış, demonte edilmesi gereken ben..
Yikmamiz gereken..
ermemiz gereken..
İçindeki "ötekiyle" (kim?) cebelleşen.. vesaire.
Kolayca dikkatinizi çekeceği gibi, tüm bu söylemlerin ortak noktası;
Bir yerlerde (neresi belli değil) saf, aktif ve kendinde kendi bir cevherin, mutlak ve bağımsız bir ontolojik hadise haline getirilerek yeniden yaratılması ve temel alınmasıdır.
Ne demiştik: Budur, çünkü böyledir.
Kavram mutlaklaştırılır
Gerisi bir güzelleme veya eğretileme sanatıdır.
Ya da, tanrının karşısına şeytanı çıkarmaktaki "maksat" la aynıdır.
Fark, kurgu itibariyle kaçınılmazdır.
O halde ben, farklıdır. Çünküüü;

He he🙂
Ben aslında, tüm bunların derin psikolojik kökenlerinde yatan şeyin oldukca patolojik olduguna inanırım.
Neyse.
Son olarak;
Özellikle 20. yüzyılda, tüm bu felsefi yaklaşımların her birine ait psikolojik ekoller de oluşmuştur.
Ki bu durum, 19.yüzyıl sonunda belirginleşip 20.yüzyıl boyunca devam eden ve bir çığ misali büyüyen bilimsel, teknolojik gelişimlerle beraber düşünüldüğünde, aslında gayet normaldir.
Neyin felsefe neyinse bilim olduğunun karman-çorbanlaştığı ve nerdeyse bütün bir literatürün kah felsefe kah psikoloji arasında gidip geldiği bir tarihsel dönemeçte...
Normaldir işte.
Lakin aslında hepsi, tıpkı freud'culuk gibi kendi kendini ispata muhtaçtır.
Ha ama eder de.
Kendini kendiyle.(circulus vitiosus)
gamaro: bu yazi otantik bir uretimdir, YZ katkisi sifirdir, yakinindan bile gecmemistir.