Büyük oranda size katılıyorum.
Sadece birkaç noktayı sorgulamak istedim.
Bir tanesi bu yaraların ille çocukluktan kalmak zorunda olması.
Evet, erkek için de, kadın için de geçerli bu konuştuklarımız.
Şimdi bir ortam düşünelim (dünya), burada Makbuleler ve Mahmutlar çoğunlukta olsun
(kimse isimlere takılmasın, şu an bunlar birer simge oldular).
Bunlar esasen olgunlaşmamış, kendisi olamamış, hayatı sahici/otantik yaşamak yerine
"taktiksel" yaşamayı göze alabilen insanlar. Bunların oranı, atıyorum %95.
Bu ne demek, her kadının; kendisi ister olgunlaşmış olsun, ister olmasın, karşılaştığı 20 kişiden 19'u Mahmut olacak. Aynı şey erkek için de geçerli. Karşılaştığı 20 kişiden 19'u Makbule olacak. Ya da bırakayım isimleri, "olgunlaşmamış" olacak. Gerçek kimliğine demirlememiş olacak.
Böyle olunca ne olacak. Redpillcilerin salt ve doğrudan kadın düşmanı olduğunu düşünmüyorum. Çünkü hala birlikte olmak istiyorlar (tabii işi kadın düşmanlığına döken veya içinde gizli öfke biriktireni de vardır). Bir insan hayatında kaç kişiyle gerçekten yakın olabilir. 20 kişiyle yakın olacak zaman ve enerjimiz (veya isteğimiz) var mı?
Ama nihayetinde de hayatımızda birileri de olsun istiyoruz genellikle (kadın veya erkek olalım). Ne olacak bu durumda?
Arayış için bir kestirme yol bu. Madem bunu istiyorlar, "tamam ben bıktım, alın sizin olsun" durumu da mümkün olabilir, diyorum. Yani bu; "arayıştan sıkılmak" olabilir, "bütün kadınları/erkekleri aynı sanmak olabilir", bir sürü şey olabilir.
Demek istediğim. İlle çocukluk yarası olması gerekmeyebilir. "Büyüklük" yarası, "eski ilişkiler" de olabilir. Bir sürü şey olabilir. Ki bu gerçekten taktiksel birşey midir, o da tartışılabilir. "Kendimi geliştireyim, albenimi arttırayım" bir taktik midir? Yoksa "gelişmek istemek", zaten doğal bir güdü müdür?
Burada bana garip gelen; gelişmenin, "kadına kaynak sağlama/sağlayabilme" adına tanımlanması. Kadının hoşuna/huyuna/suyuna gidilmeye çalışılması. Ama kadın öyle birşey mi?
Garip bir yerden gireceğim ama Steve Jobs, örneğin; "müşterinin istediğini vermeye çalışmazdı", ama öyle birşey verirdi ki, "müşteri onu isterdi". Çünkü müşteri herzaman ne istediğini bilmez. O derece ileri görüşlü/bakışlı olmalısın.
Aklıma diğer başlıkta yazdığınız intihar eden kız geldi. Olasılıkla herşeye sahipti, tüm kaynaklara sahipti. Görünürde eksik hiçbirşeyi yoktu. Ama vardı aslında. Çünkü intihar etti. Yani "fiziksel kaynak sağlamak" fazla abartılıyor. Hepimiz ölmeyecek/sürünmeyecek kadar kaynak buluruz bir şekilde olasılıkla. Ama mutlu olur muyuz, o ayrı birşey.
Para/kaynak gerekli ama yeterli değil. Çok ilginç bir araştırma okumuştum. Piyangodan büyük ikramiye çıkan insanlara yapılmış bir araştırma bu. Diyorlar ki, "Piyango çıkmadan önce, hayattaki ortalama mutluluk seviyeniz kaç idi 10 üzerinden?" Onlar da diyelim 6 diyor. Piyangoyu kazanınca kaç oldu diyorlar. 9 oldu diyorlar. Aynı kişilere 6 ay (ya da 1 sene) sonra gelip şimdiki mutluluk seviyeniz kaç diyorlar. Bu kişiler gene 6 diyor. Veya piyango hayatına girmeden önceki mutluluk seviyesi kaç ise, aynı sayıya dönmüş oluyorlar. Çünkü aslen, o mutluluk seviyesi "kaynaklarla" o kadar da bağlantılı değildi. Aslen kendileri üretiyorlardı o mutluluk seviyesini.