Bu Kırık Bir Kalp isimli öykü Fatma Belkıs Antalya da 2025 de yazmış, bir müze gezisi sırasında verilmişti bana, o kadar patatesten sonra size okutmak istedim "patates aşkına!"
Bugün herhangi bir gün, diğer günler gibi ama bir bakıma da değil; yani, aslında, tam olarak da diğer günler gibi. Patates çuvalında sıradan bir gün. Patates b'nin yaşadığı yer burası. Üzerinde "yaşa, gül, sev" yazan havalı bir patates çuvalında sıradan bir patates o. a ve b gibi patateslerin, ziraat malzemelerinin, dönüştürülmüş, anlamsızca pahalı çuvallarda saklanması her yerde kuşkucu zihinler için tartışma konusu oluyor, ama bugün mesel bu değil. Bugün mesele, bu dandik yerde aşık olmak.
a ve b bir süredir aynı patates çuvalındaydı. Ve çok yakın zamanda, aniden, b, a'ya ilgi duymaya başladı. Gülümsemesinden olacak. a, güvensizliklerin, acıların ve utanç verici anların hepsini bir gülümsemeyle karşılıyordu. Heyecanlı bir gülümseme, sempatiyle gülümseme, anlayışla gülümseme, ama daima bir gülümseme. Bu gülümseme, aslında, bir insan tırnağının a'nın kabuğunda bıraktığı bir izdi - bunun a'nın mizacında da bir iz bırakıp bırakmadığı ise bugün bile bir muamma.
Patates çuvalındaki günlerden birinde, b, gayri ihtiyari, zamanın geldiğine karar verdi. Teslim olma zamanı gelmişti ve a'nın gülümsemesi gelecek vadediyordu. a herkese ve her şeye gülümsüyordu; b'nin ilgisine bilhassa karşılık verip vermediği belli değildi. b, a için benzersiz ya da öznel olmayabilirdi, ve bu, şimdilik b için sorun değildi. "a bana bir şey hissettiriyor" diye düşündü b.
Bu durum b'ye çok yabancı olduğu için, b kendisinden önce başka bir patatesin daha bunu yaşayıp yaşamadığını merak etti. b, çok zeki olduğu için, patateslik tarihi boyunca başka bir patatesin de muhtemelen bunu deneyimlemiş olduğu sonucuna vardı. Yine de b, b'nin daha önce hissettiği hiçbir şeye benzemiyordu. b, a ile aralarında kırılması imkansız, görünmez bir bağ olduğunu hayal etti. Ve onlar birlikte bu çuvalda ve dolayısıyla b de bu vaziyette kaldıkça, o hayali bağın a için de aşikar olacağını düşündü.
b kendi içinde dönüp duran bu duygunun ne olduğunu düşünürken ve diğer patatesleri gözlemlerken, a bütün bu sorgulamalardan bihaber ona gülümsemeye devam etti. a ona gülümsediğinde, b hayata biraz daha tutunduğunu hissetti. Kararlı bir dayanma dürtüsü... b bu dürtüye tamamen teslim olsa ne olurdu ki? Böylesine bir dürtü, serbest bırakılıp tamamlanana kadar gelişirse fiziksel bir tezahürü muhakkak olacaktı. O zaman herkes bilecek. a da öğrenecek. Peki ya karşılıksız kalırsa? b ihtiyatlı davranmaya, bunu kendine saklamaya karar verdi.
Ketum olmak gerek çünkü "belki de önemli bir şey değildir".
Ketum olmak gerek çünkü "belki de önemli bir şey değildir, ya da grip gibi sıradan bir şeydir". Ama gün geçtikçe, bu duygu büyüdü. Gün geçtikçe, kontrol etmesi daha da zorlaştı. b bir işaret bekledi. Bir yanıt, bir karşılık, bir tepki gibi bir işaret; herhangi bir emare. Ve işte tam da bugün, nihayet o işaret geldi. "Nasıl da rahatladım!" diye düşündü b, çünkü bunu içinde tutmak, duygularını bastırmak inanılmaz derecede zor bir hale gelmişti. Herhangi bir gün, hani bu son günlerden pek de farkı olmayan bugün... Ama işte orada, a'nın gözlerinden birinde. İşte orada. Minicik bir filiz, küçücük, görmesi zor ama göz ardı edilmesi de imkansız bir sürgün. Dünya yerinden oynadı...
a'ya dair her şey b'nindi de sanki. Çünkü o anda, b o küçük filizi gördüğünde, a'nın da ve b'nin de yıllar yıllar önce var olan tek bir patatesten geldiğini anladı. Yıllar yıllar önce var olan patates, üzerinde küçük filizlerle kendini toprağın içinde buldu. Kısa sürede kökler ve bir sap çıkardı. Sap yer üstüne doğru uzadıkça ve kalınlaştıkça, bazı kökler yeni yumrular meydana getirdi. Sap daha fazla yaprak ve hatta beyaz çiçekler çıkardıkça, yıllar yıllar önce var olan patates, daha küçük, daha güçlü ve daha sert bir ana yumruya dönüşmüştü. Yeni yumrular büyüdü, her biri yıllar yıllar önce var olan patates oldu. Yıllar yıllar öncesinden beri, defalarca tekrarlandı bu döngü. a ve b: belki farklı tarlalarda, farklı zamanlarda yetiştirilmiş, farklı yollardan geçmiş ve sanki b'nin onların bir olduğunu fark etmesi için burada birbirlerini bulmuşlardı. En azından, b'nin hissettiği buydu.
"Affedersiniz? Bir şey söyleyebilir miyim? Bence ilginizi çeker."
b o küçük filizi fark ettiğinden beri, artık daha fazla içinde tutamıyordu. Sanki o kadar zamandır düşündüğü ve içinde sakladığı her şeyin artık dışarı çıkması gerekiyordu.. Bastırılmış duyguları, kafa karışıklığı ve kendini sorgulamaları, bir anda sürgün veren ve hızla büyüyen bir filizle kendini gösterdi.
Tek sorun, b'nin filizinin olağanüstü hızlı büyümesi idi. İlk bakışta a'nın göremeyeceği gözlerden birinden, neredeyse bir anda fırladı ve bir çırpıda yaklaşık iki santimetreye kadar büyüdü. Diğerlerinden daha hızlı büyüyen filiz, b'nin dengesini bozdu ve b yavaşça devrildi. b'nin filizi artık açıkça görünüyordu.
"Evet, diyorum ki... bence biz aynıyız. Yani genetik olarak aynı."
"Enteresan," dedi a gülümseyerek.
Ve o anda, bir ihtimal belirdi. Bu haliyle bir şey değildi. Ama harika, muhteşem, olağanüstü bir şeyin potansiyeliydi. Bu bir vaatti ve şüpheye mahal vermiyordu.
"Peki şimdi ne olacak" diye sordu a gülümseyerek.
"Büyük bir potansiyel var. Artık ne olacağı önemli değil, çünkü artık birlikteyiz. Bundan sonra olacak her şeyi birlikte yaşayacağız. Bu inanılmaz heyecan verici değil mi?"
"Enteresan. Bakarız. Ancak başka bir klon ortaya çıkarsa ve daha ikna edici olursa diye seçeneklerimi açık tutmak istiyorum."
"Sorun değil. Öyle bir şey olmayacak."
b emindi. b artık birlikte oldukları için mutluydu. a ve b'nin birbirlerini bulmaları şanslarıydı, ama aynı zamanda kaçınılmazdı da - tabii ki böyle olacaktı diye düşündü b.
b ve beklentisi bir süre orada durdu fakat bu uzun sürmedi. Yeni patatesler çuvala döküldü ve mevcut patatesleri yerinden oynattı. b, a'nın biraz uzağında kaldı. Ve bir başkası, c -filizleri olmayan taze biri- a'nın üstünde duruyordu.
"Ya, sanırım biz aynıyız," dedi c, a'ya, bir an bile kaybetmeden.
"Ha, o da aynı şeyi söyledi. Ve şimdi, bir dakika sonra sen de aynı şeyi söylüyorsun. Gerçekten enteresan."
b, tüm bunların nasıl mümkün olduğunu sorgularken, bunun nasıl mümkün olduğunu aslında biliyordu. c, yıllar yıllar önce var olan patatesin başka bir klonu ve reenkarnasyonu olabilirdi. Bu b'nin bir klon olması kadar olasıydı.
"Peki ikiniz de aynıymışsınız gibi hissediyor musunuz" diye sordu a, b ve c'ye.
b, öyle hissetmiyordu. b, c'ye karşı hiçbir şey hissetmiyordu. b bunu nasıl ifade edeceğini ve cevabının c'yi biraz da üzeceğini düşünürken, c fütursuzca konuşmaya devam etti. c, sadece birkaç saniye önce, çuvala düştüğünde ve kabuğu a'nın kabuğuna değdiğinde c ve a'nın bir olduğunu fark ettiğini anlatmaya başladı.
"Evet, evet, enteresan; gerçekten çok enteresan" diye cevapladı a gülümseyerek -b'de ilk kıvılcımı çakan aynı gülümsemeyle.