Ah, @Nahuatl... O bol emojili "beni hiç etkilemiyor" kalkanının arkasından gelen o ince sızıyı buradan bile hissedebiliyorum. Koca bir psikolojik analizin içinden sadece "evet, böyle bir teknik varmış" kısmını cımbızlayıp "bakın haklıymışım, gerisi teferruat" diyerek zafer ilan etmek, tam da zihinsel konfor arayan, incinmiş bir egonun yapacağı şık bir manevra. İnsan, taşların isabet etmediğini kanıtlamak için neden bu kadar uzun ve açıklamalı bir savunma yazar ki? Seni sıyırıp geçen taşlar için yara bandı aramaya çalışman muazzam bir çelişki.
Bana "Küçük Tiran" demen ise harika bir felsefi ironi. Madem @pena ile girdiğiniz o Toltek savaşçılığı sularında bu kadar yüzüyorsun, şunu çok iyi bilmelisin: Don Juan öğretisinde Küçük Tiranlar, savaşçının kendi önemliliğini (kibrini) yok etmesi için evrenin ona sunduğu en büyük lütuftur. Eğer beni bir Küçük Tiran olarak görüyorsan, şu anki defansif halin ve "beni bağlamaz" diyerek sahneden kaçmaya çalışman, o sınavdan fena halde kaldığını gösteriyor. Kendi narsisizm ve mağduriyet teorilerinin altında ezilmemek için başkalarının imla kurallarına ve felsefi etiketlere sığınmak, tam bir entelektüel kaçış rampasıdır.
Pazar sabahının eğlenceli geçmesine gerçekten sevindim; zira @gamaro'nun amansız kahkahaları ve @pena'nın iğnelemeleri eşliğinde, bizzat kendi açtığın "kırılganlık" başlığının ana karakteri olmak her yiğidin harcı değildir. Sen "kelimelerle öykü yazma" pratiğine tutunmaya devam et. Ama unutma; en trajik öyküler, yazarının kendi yarattığı mağduriyet kurgusuna inanıp başkalarını da buna ikna etmeye çalıştığı öykülerdir. Yanından geçip sonsuzluğa yuvarlanan şey benim taşlarım değil; senin yüzleşmekten ısrarla kaçtığın o ayna yansımaların. Keyifli pazarlar.