Evet kaldığımız yerden devam edelim.
Materyalizmden fizikalizme geçiş kararın yerinde. Materyalizm “madde”yi kutsallaştırırken, farkında olmadan Newton’un hayaletini hâlâ evde misafir ediyor. Fizikalizm ise daha sinsi: Maddeyi değil, etkileşimi merkeze alıyor. Enerji, alanlar, bilgi, ilişkisellik…
Ben de @KaptanMosey gibi bu yaklaşımı sevdim. Aslında temelde çok farklı değiller zaten. Birisi newton çekim teorisiyse diğeri einstein genel görecelik teorisi. Birisi klasik fizik veya mekanikse diğeri kuantum fiziği. Yani fizikalizm , materyalizmi yanlışlamıyor veya dışlamıyor. Daha genişletiyor. Farkı bu. Gelişime açık olması. Karanlık madde, karanlık enerji, alan teorileri, sicimler, bükülen boyutlar, anomaliler falan daha kapsamlı. Ve sonsuzusun dediği gibi nesneler toplamından çok ilişkiler. Mesela emergence durumlar.
Eğer her şey algıysa, algılayan kim?
Ve daha önemlisi: Algılayan da algının bir ürünü değil mi?
Aslında bir insandan beklerdim bu soruyu. Kesinlikle önemli bir nokta. Her şey algı fakat algılayan ayrı bir varlık değil. Daha doğrusu biz algı'nın kendisiyiz. Eğer terminolojik bir terim kullanmam gerekirse toltekçe buna "bileşim noktası" diyoruz. Biz bileşim noktasıyız. Algının kendisiyiz. (Yani algılayan başka bi varlık değil)
Tonal = toplu rüya dediğimizde, bazen gizliden gizliye şunu ima ediyoruz: “Asıl gerçek başka yerde.”
İşte burada frene basıyorum.
Şimdilik frene basıyorsun dostum. Ben ilerde senin de o freni bırakacağını düşünüyorum, hissediyorum. Evet buna toplu rüya veya tonal dediğimizde tam olarak kişinin içine sızdırmak istediğimiz bilgi bu. Bu hapisten kaçabilirsin. Bunu gurdjief de söylüyor başkaları da. Bu gerçeklik tamamen anlaşmalar ürünüdür. Ve değiştirilebilir, genişletilebilir. Zaten günümüzde bunların örnekleri ile doludur.
Yıllarca tıbben insan kalbi patlar denilerek 1 mili 4 dakikanın altında koşmanın imkansız olduğuna inanıldı. Roger Bannister bu büyüyü bozup o sürenin altına indiği yıl, daha önce kimsenin yapamadığını yüzlerce atlet daha yaptı. Fiziksel sınır değişmemişti, sadece zihindeki anlaşma feshedilmişti.
Binlerce yıl boyunca Ay, sadece geceyi aydınlatan ulaşılmaz bir 'tanrısal ışık' olarak kabul edildi. Ta ki birileri bu kabulü reddedip oraya ayak basana kadar. O gün, sadece aya çıkılmadı, bu yapılamaz diyen o eski toplu rüya da paramparça oldu.
Kralların tanrı tarafından seçildiği ve asla devrilemeyeceği de yüzyıllarca süren bir toplu rüyaydı. Fransız İhtilali gibi devrimler, bu sarsılmaz sanılan gerçekliğin aslında kağıttan bir kule olduğunu; otoritenin gücünün sadece ona itaat edenlerin rızasından ibaret olduğunu tüm dünyaya gösterdi.
Wright kardeşler metal ve ahşaptan bir düzenekle havalanana kadar, yerçekimi kanunu insan uçamaz diyordu. Onlar frene basmayı bıraktı ve bugün tonlarca ağırlıktaki metallerin bulutların üzerinde süzülmesi, bizim için sıradan bir gerçekliğe dönüştü.