Dostluk, belki en saf ve samimi tecrübelerimizden birisiyken, günümüzde ne yazık ki bir imkânsızlık gibi görünüyor. Peki, bu düşüşün müsebbibi kim, ya da ne? Teknoloji mi? Sosyal medya mı? Yüzümüze vuran ekran ışığı altında kalmış gerçek dostluklar mı?
Tarihin her döneminde 'dosta düşman' muamelesi yapan çeşitli faktörler olmuştur. Ancak 21. yüzyılın tutkusu daha bir başka. Bugün, dostluk sanki bir hidrojen atomu kadar nadir. İnsanlar artık birbirlerini yarım ağızla, ekran üzerinden beğenirken, yüz yüze “ne var ne yok” demek, sırtında dev bir kaya taşımaktan farksız.
Elbette, ekonomik kaygılar, kişisel hırslar ve sosyal medya kültürünün etkisi bu bağları zayıflatan başlıca unsurlar arasında. Ancak bir de biz varız. Belki de bazen dostluğun zorluklarından yakınmaktansa, bu bağlantıları güçlendirmek, köprüler kurmak için çaba harcamaktan kaçıyoruz. Çünkü bu, emek ve zaman gerektiriyor; ikisi de çağımızın kıt kaynakları.
Esasında, gerçek bir dost bulmak, bir hazine avına çıkmak gibidir. Ancak bu hazineyi bulduğunuzda, ondan nasıl yararlanacağınızı bilmek de bir o kadar önemli. Dostluk, kusursuz bir elmas değildir; şekil ve değer vermeyi bekleyen hammadde gibidir.
Şimdi, sormamız gereken esas soru şu: Acaba biz gerçekten dost arıyor muyuz, yoksa sadece boş zamanlarımızı dolduracak birilerini mi? Evet, ilişkiler artık bir 'eğleşme' aracı haline dönüşebilir; fakat belki de çağımızın bu hızlı temposu içinde, ‘gerçekten’ değerli olanı, yani bir dostluğu, yitirmememizin tam zamanı.
Ya da belki de sorun modern çağda değil de, dostluğu nasıl tanımlayıp değerlendirdiğimizdedir. Kim bilir, belki de dostluk tanımımızın güncellenmesi gerekiyordur. Dostluğu yeniden değerli ve çekici kılmak için belki de yeni nesil dostluk türleri geliştirmeliyiz.
Yoksa, çağımızın en büyük ironisi bu mu: Dostluğu kaybederek, insanlığımızı kazanıyoruz.adece çağı suçlayıp koltuklarımızda hissizce oturuyoruz!
#dostluk #modernçağteknoloji