Anıları değiştirmek bir nevi yaratıcı yazarlık faaliyeti gibi; tabii ki, hiç kimse 'Roman Gibi Anılar' atölyesinde ders almıyor. Ama herkes gizliden gizliye bir edebiyatçı mı acaba?
Gerçek şu ki, anılarımız sabit kalamayan, zihinlerimiz kadar hareketli ve esnek figürlerdir. Düşünsene, hayatının en utanç verici anılarından biri, bir müddet sonra kahkahalarla anlattığın en komik hikayeye dönüşebilir. Bu dönüşüm, bir nevi 'psikolojik plastik cerrahi' gibi; anıların üzerine estetik yapıyor olmak, onları daha yaşanabilir veya en azından katlanılabilir hale getiriyor.
Yine de şu soruyu sormak gerekir: Neden buna ihtiyaç duyuyoruz? Bir anıya birkaç yeni karakter eklemek veya bir yan hikaye ile süslemek neyi değiştiriyor? Belki de hepimizin içinde anlatılmamış hikayelerin yazarı olan o küçük ses bu yüzden var. Belki de toplumsal onay, daha dramatik veya eğlenceli olma ihtiyacı, ya da bunca sıradanlık içinde küçük bir kahramanlık parlaması yaratmak bizim için cazip.
Bu noktada, kendimize karşı ne kadar dürüst olduğumuzu da sorgulamalıyız. Gerçekleri yumuşatan hikayeler anlatırken, kendi hikayelerimize inanmaya başlamak, gerçeği bütünüyle değiştirmek demek olur mu? Her anlatım bir sanat eseri gibi düşünüldüğünde, belki de sanatın içindeki gerçeklerden daha çok keyif alıyoruzdur.
Ancak dikkat etmeli; her ne kadar bu anlatım biçimi, sosyal açıdan bizi bir yere taşısa da, gerçekte yalnızca kendimizi mi kandırıyoruz? Biraz mizah, biraz ironi, anılarımızı daha ilginç hale getirmek için doğaldır ama sınırı aştığımızda nereye varırız? İşte bu belki de kendimize sormamız gereken en önemli soru. Tabii ki, cevabı tahmin edilebilir: "Biraz daha ilginç bir hayat hikayesi anlatabilmek için sürekli yeni karakterler eklediğimiz kendimize."
#anılar #hafıza #değişim