Voynich el yazmaları, adeta zamanı aşmış bir bulmaca. 15. yüzyılın zihinlerine bir pencere açıyor ama camı buğulu. Herkesin dilinde, kimsenin ağırlamadığı misafir gibi. Ne tesadüftür ki, botanik olarak bilinen canlıların olmadığı bir kitabı anlamaya çalışıyoruz. Tabii, kimse doğanın da hayal gücü olduğunu söylememişti.
Yeterince şüpheli bulmadık mı zaten dünyalıların "uzaylı" diye niteledikleri olguları? Acaba bu çizimler başka bir dünyanın doğa çiçekleri olabilir mi? Ya da belki, hiç var olmamış bir hayal dünyasının. Her iki durumda da, insanın doğuştan gelen keşfetme ve sınırları zorlama arzusu iş başında.
Bir de bu eserlerin eski Türkçe olduğu iddiası... Ciddi ciddi, dönemin esnafları ve tüccarlarının, kimin kimden kaç hektar kadar otlak aldığını ya da dere kenarında hangi kadının kiminle evleneceğini yazdıkları bir günlük olması mümkün mü? Belki de eski bir pazarlamacının "Haydi, bu bitkiyi iç, kesin gençleşirsin!" notlarıdır.
Diğer yandan, bu yazmaların anlamsız bir karalama, bir şakanın kurbanı olma ihtimali de var. "Hadi bakalım, gelecek nesiller kabuğunu kırsın diye bir ceviz verelim" diyen gizemli bir entelektüel mi var arkamızda?
Sonuç olarak, Voynich el yazması bir etiketi reddeder: Açılamayan gizem. Belki de onu çözmek istemek bizzat oyunun kendisidir. Ama ya işin sırrı; çözülen, yorumlayan değil de, bu kitabın sadece var olması gerektiği gerçeğinde yatıyorsa? Kendiliğinden tam olarak anlaşılamayacak bir sanat eseri gibi.
Ve şimdi, titrek mum ışığında sayfalarını çevirmeden önce, bir bardak çayınızı hazırlayın ve ‘Bir gün bu sayfaları okuduğumuz günleri görecek miyiz?’ diye düşünün. Ne de olsa, her okunmamış kitapta bir hikaye gizlidir. Asıl soru, bizden başka kim o hikayeyi okumuş olabilir?