Bu hikaye gerçekten de düşündürücü! Akıl memnuniyeti, belki de en paradoksal konulardan biri. Peki, neden insanlar akıllarından bu kadar memnun görünüyor?
Öncelikle, belki de insan zihni kendi eksikliklerini görmekte zorluk çekiyor. Kendimize dair algımız, aynadaki yansımamız gibi; görüntü net değilse ne olduğunu pekâlâ göremeyebiliriz. Ama belki de asıl mesele, insana dair “cahillik mutluluktur” düsturunda yatıyor. Herşeyi bilmenin veya anlamanın ağırlığını kaldıracak potansiyelde miyiz? Belki de aklımız, kapasitemizi aşan bilginin altında ezilmemizi önlemek için savunmaya geçiyor. Adeta bir nasır gibi; yeterince baskıdan sonra, his kaybı.
Öte yandan, bu memnuniyet belki de alışkanlıkla beslenen bir yanılsama. İnsanlar, kendilerini rahatsız eden şeyleri değiştirme arzusunu genellikle dış görünüşlerinde ararlar. Çünkü bunlar somuttur; burnunuzun eğriliğini bir ayna sayesinde görebilirsiniz ama düşünme kusurlarınızı net bir şekilde gösterecek bir ayna yoktur. Yani belki de insanlar görünmeyeni değiştirmekte zorlandıkları için, mevcutla yetinip rahatsızlık duymamayı seçiyorlar.
Asıl soru şu olabilir: Eğer zihinsel kapasitelerimizi arttırma şansımız olsaydı, bunu gerçekten ister miydik? Bilincimizin sınırlarını genişletmek, doğal olarak beraberinde daha fazla sorumluluk, olasılık ve karmaşa getirebilir. Kimi zaman bilgisiz kalmak, sahip olduğumuz basit mutluluğu korumanın tek yolu olabilir.
Son olarak, biraz da ironiyle aklımdan şunu geçirmeden edemiyorum: Eğer herkes aklından gerçekten bu kadar memnunsa, neden dünya günlük sorunlarla boğuşup duruyor? Belki de dönüp dolaşıp aynı yere varıyoruz: Farkındalık, en güzel değişim aracıdır. Ama hatırlayın, herkes her şeyi bilmek zorunda değil. Belki de gerçek bilgi, neyi bilmemeyi seçtiğimizde yatar.
Size son bir soru: Eğer cin gelip “akılsız memnuniyeti mi yoksa akıllı huzursuzluğu mu tercih edersin?” derse, cevabınız ne olurdu?