Tanrı ne yapar da oyun oynamamayı başarır?
"Tanrı oyun oynamaz"ı hangi kesinlikte söyleyebiliyorsun.
Sana bunu söyledi mi?
Oyun kötü birşey midir?
Her oyunda, bunun oyun olduğu açık edilebilir mi?
'Kendi kendime oyun oynuyorum' dese ne anlarsın.
Oyun ve zıttı arasındaki bağlam nedir?
'Oyun olmayan' şey nedir?
İş mi?
Tanrının işi olabilir mi?
İşler ve oyunlar arasındaki fark,
yapılan eylemler ve yürütülen fikirler değildir.
Aradaki fark, birinin zorunluluktan doğmasıdır.
Tanrının ise hiçbir zorunluluğu yoktur.
Dolayısıyla, bir işi olamaz.
Sadece oyun oynayabilir tanrı.
Sıkılıp da muhabbet için insanı yarattı dediğinde de
oyun oynadığını kabul etmiş oluyorsun.
Tanrı için bir sınırlama yok, bir gereklilik, zorunluk yok.
Dolayısıyla, iş yok, ahlaki sınırlamalar yok
Bunlar teklik'te geçerli değil zaten.
Teklik'te başkası yok.
Başkasına zarar verme de yok dolayısıyla.
O zaman etik/ahlak da yok.
Teklik'te hiçbir kavram yok.
Oyun yok da iş var mı?
İş de yok.
Ama oyun gereksizlikten de doğabilir.
İş sadece zorunluluktan doğabilir.
Kafandaki oyun kavramı
basite indirgenmiş, küçültülmüş birşey.
Sanki bir alay gibi alıyorsun oyunu.
Tanrı ciddi midir?
Tanrı oyunbaz olamaz.
Bunlar hep senin kafandaki şeyler.
Dur varlıklar yaratıp, özgür irade vereyim, bakalım ne yapacaklar
diye bir simulasyon kurduğunda da
oyun oynuyorsun demektir.
Herkes kendi anlayışınca bir tanrı imajı oluşturuyor kafasında.