Çıldırtan Diyaloglar
A- Savunulabilir ki ispatlanamaz olan şeyler yokturlar.
Ama çoğu insan bunu şöyle düşünür:
"İspatlanamaz olan şeyleri istediğimiz şekilde yorumlayabiliriz"
B- Ne gibi?
A- Örneğin ben bakmazken şu akvaryumdaki balık hala orada mıdır?
B- Elbette.
A- İşte bu senin yorumun. Sen bana ispatlayabilir misin bunu?
B- Hımmm. Belki...
Sen bakmadığın bir anda fotoğrafını çekerim onun.
Sen fotoğrafın çekildiğini görürsün ama balığı görmezsin.
Sonra beraberce filmi banyo ederiz ve onu görürsün.
A- Hımm. Olabilir. Belki bakmadığım bir tek anda balığın orada
olduğunu ispatlamış olabilirsin ama bu bakmadığım tüm
anlarda da orada olduğunu ispatlamaz.
B- Balığı videoya çekerim.
A- Video filminde sahneler arasında yani iki ekran taraması arasında
bir boşluk vardır, ya balık o anlarda yoksa.
B- Ama sen şimdi konuyu saptırıyorsun. Ona bakarsan balığa
baktığın anlar arasında da boşluk var. Çünkü gözünün algılama
hızı saniyede 20-25 kare.
A- Doğru. Ama bu sadece bir örnekti. Hem ben konuyu tümüyle
balık örneği üzerine kurmak istemedim. Ben ispatlanabilir
ve ispatlanamaz olan şeylerden söz ediyorum. Örneğin şimdi
ortaya çıktı ki balığa sürekli bakıyor olmamız onun sürekli
var olduğu anlamına gelmiyor.
B- Ya ne anlama geliyor. Sence balık saniyenin yirmide birinde
başka bir yere gidip geliyor olabilir mi?
A- Onun doğal yeteneklerini düşünürsek hayır.
B- Peki, başka ne olasılık var?
A- Hımm. Belki de televizyon görüntüsü örneğini ele alabiliriz.
Televizyonda iki görüntü arasında, saniyenin yirmide birinde
görüntü nereye gidip gelir?
B- Tabii ki hiçbir yere. Her görüntü ayrı ayrı taranarak oluşturulur.
A- Belki bizim balığımız da öyledir.
B- Nasıl yani?
A- Ayrı ayrı oluşturulmuştur.
B- Hey bu olmaz. Televizyondaki görüntünün iki karesi farklı iki
karedir. Biz burada tek ve aynı balıktan sözediyoruz.
A- Tek ve aynı balık olduğunu nerden bilebiliriz ki. Hem zamanın
bir anındaki balık zamanın bir sonraki anındaki balıkla aynı
olsaydı, zamanın geçmediğini en azından balık için geçmediğini
söyleyebilirdik.
B- Belki de zaman geçmiyordur.
C- Hey, bakın deminden beri sizi dinliyorum ama söyledikleriniz
oldukça saçma şeyler. Özellikle seninki. Ama sen de saçmalamaya
başlayınca nesnel gerçekliği kurtarmak adına birşeyler yapmaya
karar verdim.
B- Bak arkadaşım, ben saçmalamaya başlamadım, hem kimse
seni konuşmaya da davet etmedi.
A- Bence konuşmak istediği şeyler varsa konuşsun. Hem belki
tartışmamız daha çabuk biter.
B- İyi öyleyse. Ama şunu belirteyim ki ben belki de zaman
geçmiyordur diye laf olsun diye söylemiştim.
A- Belki laf olsun diye söyledin ama bana bir ilham verdin,
ispatlayabilir misin bana zamanın geçtiğini?
B- Haydaa! Şimdi sen ciddi misin?
A- Sen zamanın geçtiğini düşünürken ne kadar ciddiysen ben de
zamanın geçtiğinin ispatlanması konusunda o kadar ciddiyim.
Bu benim hakkım.
C- Yaa, bak arkadaşım. Zaman geçiyor, çünkü demin konuşuyorduk.
Bu iş bu kadar basittir. Demin konuşuyorduk ve hala konuşuyoruz.
Demek ki arada bir zaman süresi geçmiş.
A- Ben geçerken görmedim.
C- Ne demek ben geçerken görmedim.
A- Demem o ki, şimdi kalkıp kendimi çürütmek için sana yardımcı
olmayacağım. Yapabiliyorsan bunu kendin yapmalısın.
B- Deminki konuşmayı hatırlamıyor musun?
A- Diyelim ki hatırlıyorum. Bu neyi ispatlar?
C- Tabii ki konuşmanın olduğunu şaşkın!
A- İyi de, akşamki rüyamı da hatırlıyorum ama o olmamıştı.
Hem ayrıca gene olup da unuttuğum o kadar çok şey var ki,
hafızama bırakın kesin ve %100 güvenmeyi, belki de
hiç güvenmemeliyim.
B- İyi de onu hatırlaman onun olduğunu gösterir.
A- Ya yanlış hatırlıyorsam.
B- O zaman bile bir şey olmuştur, fakat sen yanlış hatırlarsın.
A- Peki, olmuş olması da yanlış hatırlanamaz mı?
C- Bir hatırlama varsa şu anda olmamış ve geçmişte olmuş
bir "şey" vardır. Bu da zamanın geçtiğini ispatlar.
A- İyi ama ben şu anda geçmişte olmuş varsaydığım bir şeyin
hayalini kurmuş olabilirim.
B- Şu andan bahsetmen bile zamanın varlığını gösterir, zamanın
var oluşu ise zamanın geçişidir şüphesiz.
A- Şüpheli...
B- Ne şüpheli?
A- Tabii ki zamanın geçtiği. Zamanın geçmesi iki an arasındaki
değişimle tanımlanabilir. Tek bir an, şu an, bunu ispatlamaz.
C- Peki sen hiç bilmediğin, tatmadığın birşeyin nasıl hayalini kuruyorsun?
A- Aslına bakarsanız hayal diye düşündüklerim, gerçek diye sandığım
şeyleri taklit etmiyor. Şimdi ben buraya bir çizgi çizebilirim
ve bu daha önce hiç çizmeyi bilmediğim bir çizgi şekli olabilir.
Hem hayal niye gerçeği taklit etsin veya ona bağımlı olsun, bu
hep gerçek vardır ama hayal yoktur düşüncesinden kaynaklanıyor.
Kim ispat edebilir bana gerçeğin var ve hayalin yok olduğunu?
Belki de gerçek hayali taklit ediyor ve ona bağımlı!?
C- Sen daha önce yüzlerce kez çizgi çizdin. Bu kavramı biliyorsun. Hem
elini rastgele hareket ettirsen bile daha önce çizmediğin bir çizgi ortaya
çıkardı. Ayrıca çizdiğin bir çizginin aynısını bile çizmek istesen
bunu beceremezdin bence. Çünkü tıpatıp aynı olmazdı.
A- Niye bu yolu zorlayayım ki? Neden ben bilmediğim bir şeyin ya da
yaklaşık olarak bilmediğim, hiç bilmediğim bir şeyin hayalini
kuramaz mışım?
C- Kuramazsın çünkü bir başlangıç ve dayanak noktan olmaz. Hayaller
bile birşeylere dayanmak zorundadır.
A- Dayanmak zorunda olduğunu ispat edebilir misin?
B- Neden hep biz birşeyler ispat etmek zorundayız. Sen hiçbir
şeyi kanıtlamaya çalışmıyorsun, herşeyi çürütmeye çalışıyorsun.
Kanıtlamak zordur, çürütmek kolay.
A- Neden kanıtlamak zor olsun çürütmek kolay. Çürütülemeyecek
şekilde kanıtla, kanıtlayabiliyorsan. İkinin iki olduğunu kanıtlamak
kolaydır, çürütmek zor. Hem ben ispatlanamazlık üzerinde
duruyorum. Söylediğim şeylerin ispatlanabilir olduğunu savunan sizsiniz.
B- İkinin iki olduğu sadece bir kabuldür. Bu kabulle başladıktan sonra
nasıl çürütülebilir ki, zaten kabul ederek başlıyorsun. Hem ikiyi
kavramsal olarak biz yarattık, iki iki'den başka ne olabilir ki?
A- Üç olabilir.
C- Karşı çıkmak uğruna tutarsız oluyorsun. Bu saçmalığı daha ne
kadar sürdürebilirsin ki... Karşı çıktığın şeylere içten içe
inanmıyorsun. Yoksa bizim aramızda anlamlı bir şekilde varlığını
sürdüremezdin, etrafındaki insanlarla uyumlu ya da yarı uyumlu(!)
ilişkiler kuramazdın.
A- Üstünlüğü ele geçirdiğini sanıyorsun değil mi? Yanında senin gibi
konuşan beş kişi daha olsa bahse girerim kendinden daha emin
olurdun. Ya yüz kişi olsa veya yüz bin? O zaman benim
haklı olabilme olasılığımı düşünmeye bile değmezdi. Benim amacım
haklı çıkmak değildir, yanımda kimseler olmuş veya olmamış
farketmez. Benim gücüm kendimden gelmez. Ben gerçeği
arıyorum. Yolumu aydınlatan onun ışığıdır. Sahte olanın
desteğe ve yandaşa ihtiyacı vardır, sürekli kendisinin
onaylanmasına ihtiyacı vardır. Gerçek ise tek başına
bile olsa eninde sonunda galip gelecektir. Şimdi anlıyor musun
gerçeği arayan bir kişi ile onun etrafındaki gerçeği aramayan
bir grup ya da bir yığın insan arasındaki uyumlu ya da
yarı uyumlu ilişkileri? Bu ilişkiler uyumsuz bile düşse sence
kim ya da kimler, kime ya da kimlere ayak uydurmalıdır.
Görünüşte hep şöyle olmuştur ki; çoğunluk güçlü ve haklıdır.
Oysa onların gücü sahtenin gücü de olabilir. Ama bu güç
aynı karanlığın üstüne ışık düştüğünde hiç var olmamış
gibi yok olması gibi yok olabilir gerçek ortaya çıktığında.
C- Gerçek uğruna uzun bir söylev çekiyorsun. Ama bir saattir
gerçeğin gerçekliğini kabul etmiyorsun. Bunu bizim mi söylememiz
lazım. Kendi konuştuklarının farkında değilsin. Söylediklerinin
toplamda iler tutar bir yanı yok.
Diyalog 2 - Bütünlüğün Peşinde
E- Adanmış ve kutsanmış bir sevgi
Böyle bir sevgili
Belki bir şeylere yardımcı olurdu
Ama farkına vardım ki
Ben bütünlüğümün peşindeyim
Bütün düşünceler yanlıştır
Şimdiye kadarki ve bundan sonraki
Gerçeği onların içinde arama !
"Gerçeğe, sonsuza ulaşmak imkansızdır"
Sadece bir düşüncedir
Onu tanı, kabul et ve aş.
F- Seninle konuşmak hoşuma gidiyor E. Fakat...
Bu noktada "fakat" la başlayan bir söz söylemem
gerektiğini hissettiğim için öyle yazdım. Fakat gerçekten
"fakat" la başlayan ne söyleyeceğimi bilmiyorum. Hımm,
galiba oldu...
E- Sözlerin bana erinç veriyor sevgili F.
Biliyorum ki duygular ve düşünceler, sevgi ve bilgelik
birbirinin tersi ve bütünleyicisidir zihin ve beden gibi.
Daha doğrusu beden ve zihin. Ve gene bilirim ki
elde etmek ve istemek de böyledir. İstediğimizi elde
edemeyiz. Kutuplaşmak bir yayı germek gibidir.
Aslında yay iki tarafa doğru da gerilir. Bir şey
isteriz ve tersini elde ederiz. Sanırım yaşamdaki
doyumsuzluğumuzun sebebi de budur. Biz bu mekanizmanın
nasıl işlediğini bilmeyiz.
F- Nasıl yani, hep istediğimizin tersini mi elde ederiz ?
E- Aslında elde ettiklerimiz yani olan, gerçekleşen şeyler
düşüncelerimizin ürünüdürler. Düşünceler sınırsız zihin
(ışık) okyanusunun yüzeyindeki dalgacıkları biçimlendirirler.
Bizim tanıdığımız, bildiğimiz, deneyimlediğimiz
ve içinde yaşadığımız evren bu dalgalar, girdaplar,
sapmalar veya sonlulardır. Fakat isteklerimizi duygularımız
belirler. İsteğimiz veya sevgimiz yani duygularımız
düşüncelerimizle uyumlu değildir. Olamaz da. Çünkü onlar
aynı paranın iki yüzü gibi ters ama bütünleşiktirler.
Bir şey isteriz ama aynı zamanda onun olmayacağını
düşünürüz. Bu kaçınılmazdır. Sonuçta istediğimiz şeyler
olmaz ve istemediğimiz şeyler olur. Çünkü öyle
düşünürüz.
F- Ama bu çok kötü. Yani yapabileceğimiz hiçbir şey yok.
E- Evet bu bir gitar telini çekmek gibidir, bırakınca
öbür tarafa gidecektir. Sonra yine diğer tarafa, ta ki
durana kadar.
F- O zaman bundan bir kurtuluş yok.
E- "Kurtulmak" ve "kurtuluşun olmayışı" kendi başına
var olamayan düşüncelerdir. Herbirinin kendi zıttına
ihtiyacı vardır. Onun için düşünceler kendi başlarına
gerçeği anlatamaz ve gerçek değillerdir.
Yani bir kurtuluşun olmayışı da, kurtuluşun oluşu kadar
yanlış ve gerçek dışıdır. Aynı bu noktada bunların yanlış
ve gerçek dışı olduğunu söylemenin yanlış ve gerçek dışı
olduğunu anlamak gibi. Bu böyle sonsuza kadar
gider. Sonsuzu anlatmak için elimizde kullanabileceğimiz
sadece sonlular vardır anlamlı ve tanımlı olarak. Fakat
sonsuz sonlularla anlatılamaz. Aslında hiç (zaman içinde)
anlatılamaz. Öte yandan o anlatılmaya ihtiyaç duymayacak
kadar açık ve ortada birşeydir. Anlatma yöntemleri dahil,
herşeye, her varlık ve konuya kendisinden daha yakındır.
F- Seni anlar gibiyim fakat madem hem kurtuluş var
hem de yok niye ben sadece birisini görüyorum.
E- Çünkü kurtulmak istiyorsun. Kurtulunacak bir şey
olmadığını gördüğünde kurtulmak istemeyeceksin ve
düşüncelerin de kurtuluşun olmadığı yönünde
kutuplaşmayacak. Hatta kurtulmak istemediğin zaman
kurtulmuş olduğunu deneyimleyeceksin.
F- Emin misin ?
E- Emin olmayı istemek hiç işime gelmez. Çünkü o zaman
belirsizliği ve eminsizliği yaşarım. Oysa
şimdi emin olmayı istemiyorum, belirsiz ve sonsuz
olanı istiyorum ve düşüncelerim bana kesin ve
açık deneyimler sunuyorlar. Tabii ben bunu da
istemiyorum.
F- O zaman sanki bir çıkış görüyorum. Yani biz ne
olmasını istiyorsak, onu değil tersini istemeliyiz.
Böylelikle o şey olur. Öyle değil mi?
E- Tabii bu mümkün olurdu. Eğer yeterince yapma gücün,
iraden ve kutuplaşma yeteneğin olsaydı.
F- Bu ne demek şimdi? Bir şeyin olması için
tersini istemem yeterli olmalı, senin dediklerine
göre.
E- Dostum anlamalısın ki birşeyler istemek ve
istemeye devam etmek açıkça gösterir ki sen bütün
değilsin. Yani istemek veya odaklanmak yani sonluya
dönüştürmek bütünlüğünün sadece bir yüzüdür. Diğer
tarafta ise istememek, sınırsız olmak, kendine yeter
ve doyumlu olmak vardır. Bütünlüğün bu ikisini de
kapsar ve bütün olduğunda dışında bir şey yoktur
istenecek veya yapacak veya olan. Tüm ikiliklerin
ötesinde ve aynı zamanda berisinde olursun. Sözcükler
ve düşünceler oraya ulaşamaz. Onun için onu tanımlamaya
çalışan sözcüklere devam etmenin anlamı pek yok.
Burada anlatmaya çalıştığım şey şu; sen sürekli
"birşeyler istemeyi ve tersine sahip olmayı" istersen
elde edeceğin deneyim, yani gerçekleşecek olan şey bunu
beceremeyişin olacaktır yani tersi olacak ve sen birşeyler
isteyemeyip, tersine de sahip olamayacaksın. Çünkü istememenin
ne demek olduğunu bilmiyorsun. İstememeyi duygu
olarak bilmediğin içindir ki zaten "istemek"
düşünce ve ışık olarak gerçekleşemiyor. Yani aslında
istemeyi de bilmiyorsun. Buna ise istemenin, iradenin
veya kutuplaşmanın eksikliği diyebiliriz.
İstemeyi gerçekleştirebilmek için istememe duygusunu
körüklemek gerekecektir. Yani bütünlüğünün iki yanını da
düşünmek zorundasın...
Diyalog 3 - Bütünlüğün Peşinde 2 - Amaç/Araç, Neden/sonuç
E - Varlıklar bir şeyi bir başka şey için yaparlar. Bu nedenledir ki
nedenler ve sonuçlarla bağlanmış durumdadırlar. Oysa herşey
kendi kendinin nedeni ve sonucudur.
Bir amaca ulaşmak
için başka şeyleri araç olarak kullanmak gerçeğin pek
bütünlük taşımayan bir algılanışıdır.
F - İyi de nedensel ilişkiler hep karşımıza çıkan şeylerdir. Ve bu
tür ilişkileri bilmek bazı şeyleri elde etmek açısından yararlı
olabilir.
E - Bu şekilde sahip olmak bütünlük taşımaz ve gerçekte hiçbir
şeydir. Çünkü sahip olmaya çalıştığımız şey tek yönlü ele
alınmıştır sadece amaç olarak. Oysa o aynı zamanda araçtır.
Veya şöyle de diyebiliriz : "İkisi de değildir". Aslında
herşey kendi başına bir bütündür ve her olay tüm zamanları,
her varlık tüm mekanları içinde barındırır.
Biz onları sadece amaç veya sadece araç olarak
alırsak onlar gerçek değildirler ve gerçek olmayan
bir şeyin ne olduğunun önemi yoktur.
F - Bence fazla soyut söylediklerin ve gerçek yaşamda uygulanabilir
tarzda konuşmuyorsun. Söylediğin şeyler ilginç ama
yaşamda karşılaştığımız şeyler değil.
E - Okuma-yazma öğrenmek için uğraşmış olmasaydın, karşılaştığın
şeyleri okumak veya istediğin şeyleri yazmak da
yaşamda karşılaştığın şeylerden olmayacaktı.
F - Ama gene de çevremde bunları yapabilen bir kitle olacaktı.
E - Yine var fakat küçük ve dağınık bir kitle. Kitlelerden
konuşacaksak normal dağılım grafiğini gözönüne getirmeliyiz.
Çan eğrisinin en büyük kitlesi olağan veya sıradan
kitle olarak düşünülebilir. Bu asıl yemektir ama
ne tadı vardır ne de tuzu. Bunun dışındaki küçük
kitleler ise baharat ve sosturlar. Yemeği değiştirenler
onlardır.
F - Neden sonuç ilişkisinin varolmadığını mı söylemek istiyorsun.
E - Hayır söylemek istediğim sadece neden ve sonuçlarla
işleyen bir evren tasarlamanın kısır, tek yönlü ve
bütünlükten uzak oluşu. Bütünlüğü ve dengeyi gözönüne
aldığımızda herşey kendi kendinin nedeni ve sonucu
olur aynı zamanda.
Yani varlıklar hem diğer tüm varlıklara bağlı
olmalı hem de tümüyle kendi başına yeter ve bağımsız.
F - Bu nasıl mümkün olabilir ki ?
E - Sonlu bir evrende mümkün olamaz. Zaten
"mümkün olamayış" / "mümkün oluş" ya da
olanaksızlık/olanaklılık gene sonlu/sonsuz 'un bir
özelliğidir. Sonlu da hiçbir şey mümkün
değildir; Olanaklar, olasılıklar, yaşam, evren,
bilinç, hareket... Sonsuz da ise herşey mümkündür.
Ve o zaman gerçek ve hayal aynı şey olur.
Bir noktanın içine sonsuz bir evren sığdırmak
veya n-boyutlu cisimler, değişken-süreksiz
varlıklar/yokluklar mümkündür hayalde...
Diyalog 4 - Bütünlüğün Peşinde 3 - Uygulamalar
I - Bir öğreti sadece öğreti olarak kalırsa insanın yaşamına ne
katabilir ki ? Bunlar sadece düşüncelerdir. Gerçek ise düşüncelerin
arasında bir başka düşünce değildir.
G - Sana katılıyorum. Ama ayrıca biliyorum ki bildiğim bütün
şeyler düşüncelerdir.
I - Aklın düşüncelerden ötesini kavrayamaz ama bedenin onları
deneyimleyebilir gene de.
G - Bedenim onları nasıl deneyimleyebilir ?
I - Bedenin onları zaten sürekli olarak deneyimlemektedir. Hiçbir
duyumsaman tarif edilebilir değildir. Biz sadece diğer insanların
da benzer algılara sahip oldukları varsayımından hareketle
duyumsamalarımız üzerine konuşabiliyoruz. Birbirimizi
anladığımızı varsayarak ...
Hepimizin görünüşte beş standart duyusu var. O zaman
şeylerin rengi, yemeklerin tadı veya dokunma da benzer
olmalıdır. Ama bu sadece varsayımdır. Kimse kimsenin nasıl
algıladığını bilemez.
G - Ama o zaman nesnel bir dünya tanımı olmaz. Tüm algılarımız
duyularımıza dayanıyorsa ve bunlar da başkaları
tarafından bilinemezse, herkes kendi öznel dünyasında
oturmaktadır.
I - Evet öyledir. Benim bildiğim dünya, bilinemez olan
dünyanın, benim tarafımdan yapılmış bir yorumudur.
Herkes kendi yorumunu yapar, bu nedenle kendi
dünyasında yaşar. O dünyayı o yaratmıştır ve
öldüğünde de bütün dünya yok olacaktır.
G - Sanki o zaman insanlar yapayalnız kendi dünyalarında.
I - İşin gerçeği bu. Onlar gerçekten yapayalnızdırlar. Çünkü
başka dünyalar ve başka varlıklar olup olmadığını
anlamalarının hiçbir yolu yoktur.
Başka varlıklar görürler kendi dünyalarında. Ama
bu onların var olduğunu göstermez. Başka varlıkları
beş duyu dışında hissedemezler. Hissetseler bile bu anda
başka varlık yoktur, çünkü onu ancak "Ben" olarak
hissedebilirler.
G - Ama zaten herşeyi beş duyuyla algılamaktadırlar. Peki
başka varlıklar ile kendisi arasındaki fark ne ?
I - Varlık kendisini beş duyu ile algılamaz sadece. Tüm
beş duyusu da bloke olmuş birisinde hala bir "Ben"
duygusu bulunur ki buna altıncı duyu diyebiliriz.
G - Nasıl bir şeydir bu altıncı duyu ?
I - Hissetmek gibi bir şeydir. Herkeste vardır ama farklı
oranlarda gelişmiştir. Aslında diğer beş duyu da farklı
oranlarda gelişir.
G - Peki neden bunlar farklı oranlarda gelişir.
I - Buna bizim ilgimiz, sevgimiz, dikkatimizi yönelttiğimiz nokta
yani özgür irademiz sebep olur.
Bizim bir dikkat noktamız vardır. Bu bizim dikkat sarf
ettiğimiz şeyin üzerine giden ve onun şeklini alan ve ona
nüfuz eden bir şeydir. Ve dikkat noktamız nereye giderse
serbest akan enerjilerimiz de oraya gider. Bunlar çok
hafif, uçucu, seyyal enerji akışkanlarıdır. Hepsinden
daha seyyal olan ise dikkat noktasının ya da özgür
iradenin kendisidir. Böyle olmasaydı o herşeye nüfuz
edemezdi ve enerjileri yönlendiremezdi.
G - Bu dikkat noktasının nasıl bir şey olduğunu anlamadım.
I - Bak algılanabilir olan sadece değişimdir. Biz dikkat
noktasını normalde dururken algılayamayız. Ama örneğin
genelde, bir yere baktığımızda dikkat noktamız oraya
yönlenir. Ayrıca tüm algılamalarımız dikkat noktası sayesinde
olur. Dikkatimiz başka yerdeyken sesleri duymayız,
gözümüz açık olsa bile önümüzdekileri görmeyiz.
G - Böyle şeyler yaşadım ama bunları önemsememiştim. Ve hiç
bu şekilde yorumlamadım. Ama eğer söylediğin şekilde ise
bu dikkat noktası bizim dışarıyla olan tek bağlantı
noktamız ve çok önemli.
I - O sadece dışarıyla değil içeriyle de olan tek bağlantı
noktamızdır. Dikkat noktamız aslında özgür irademizdir.
"Ben" in kullanabileceği en güçlü, aslında tek alettir.
O her yere konumlanabilir. Sadece fiziksel üçüncü
düzeye değil, duygu/düşüncelerin dördüncü derece
uzayında, düşüncelerin zihinsel beşinci uzayında
veya inançların ruhsal altıncı uzayında. Tabii bunlara
ikinci derece yaşam enerjileri uzayını da katabiliriz.
Onu kullanmayı öğrenmek insanın gidebileceği yolun
tamamını kapsar. Çünkü o tüm seçimlerimizi yapmamızı
sağlayan şeydir.
Diyalog 5 - Bütünlüğün Peşinde 4 - Soyut ve Somut
O - İnsanlarda farkında olmadıkları ön tanımlamalar vardır. Onlar bazı ön tanımlar ya da inançlar sayesindedir ki baktıkları herşeyi bunlara uygun şekilde yeniden tanımlarlar.
P - Yeniden tanımlamaktan kastın nedir ?
O - Ön tanımlar yani inançlar şeylerin tanımlanabilirliğinin sınırlarını çizer. Yani sen bir arabaya baktığında bir araba görürsün. Aslında cümle şöyle olmalıydı; sen şurada duran şeye baktığında bir araba görürsün.
P - Ne yani o bir araba değil midir ?
O - O senin tanımlaman gereği bir araba olmuştur ve senin için bir arabadır. Daha açıkçası sen o şeyi sadece bir araba olarak görebilme yeteneğindesin. Çünkü ön tanımlarının çizdiği çerçeve daha fazlasına izin vermiyor.
P - Yani bunu bir araba haricinde bir şey olarak görmek mümkün müdür ?
O - Elbette, deliler bu aynı şeye bakar ve herbiri farklı bir şey görür.
P - Ama onların aklı başında değil ki. Hem herbirinin farklı bir şey gördüğünü sen nereden bilebilirsin ?
O - Aslında aklı başında insanları da seçebilirdim. Ama birarada yaşayan insanlar çeşitli ilişkilerinde anlaşılabilir olmak için farkında olmadan benzer ön tanımlar edinmişlerdir. İşin kötü tarafı edindikleri ön tanımlamalar takımının tek mantıklı takım olduğu ve diğerlerinin işe yaramaz ve mantıksız olduğunu da bir ön tanım olarak kendi ön tanımlamalarına katmışlardır. Böyle olunca ön tanımlamaların değişebilirliği veya başka bir tanımlamalar grubunun da mantıklı olabileceğinin denenmesi kısır döngüye giriyor. Ve varlık önündeki oynanabilir parametreleri birer sabit sanarak oldukça yüzeysel yaşamlar yaşayıp duruyor.
P - Ama senin bu önümüzde duran şeyin araba haricinde bir şey olabileceğini söylemen gerçekten mantıksız.
O - Burada iki kavram kullandın: Gerçekten ve mantıksız. Önce ikincisinden başlayalım. Mantık nedir ? Mantık bir sistemin bütünlüğüdür. Eğer bir sistem bazı şeyleri kapsayamıyor veya gözardı ediyorsa zaten bütün değil demektir. Ve herşeyi kapsarsa bütündür ama o zaman da "Herşey mantıklıdır" demekten başka çaremiz kalmaz. Yani ya herşey mantıklıdır veya şeylerde mantık aramaya gerek yoktur. İkisi de aynı kapıya çıkar. Şimdiki mantık sistemimiz bütün değildir ve şeyleri bu sistemin filtresinden geçirmenin gereği yoktur.
P - Ama o zaman herşey birbirine karışır. Ne mantıklıdır, ne mantıksız, hangisi hayal ve hangisi gerçek; insan nasıl ayırtedebilir ?
O - İnsan bunları ayırtetmeli midir, dahası zaten edebilir mi ? Şimdi birincisine geldik: Gerçek nedir ? İnsanlar binlerce yıl onu aradılar. Kimi umutsuzluğa düştü, kimi bulduğunu sandı, kimiyse bulduktan sonra bile aramaya devam etti hem de bulduğunu bilerek...
P - Yani sen şimdi bana gerçeğin ne olduğunu söyleyebileceğini mi söylüyorsun ?
O - Bunun gibi bir şey. Ama ben sana gerçeğin ne ve nasıl olduğunu söyledikten sonra bile sen gerçek hakkında daha fazla şey biliyor olmayacaksın. Tıpkı benim gibi...
P - Bunu anladığımı sanmıyorum. Sözün pek anlamlı değil. Sen gerçeği biliyorsun, bana söyleyeceksin ve ben gene de biliyor olmayacağım. Öyleyse sen de biliyor sayılmazsın.
O - Ben gerçeği biliyorum demedim. Çünkü o sabit bir şey değil belki de. Sana söyleyeceğim de onun ne olduğu değildir, daha çok onun hakkında bir şeydir.
P - Eh, söyle o zaman.
O - Önce bir soru sormak istiyorum: Somut şeyler mi daha önemlidir yoksa soyut şeyler mi ?
P - Iıı, sanırım somut şeyler.
O - Aslında hiç de sanmıyorsun. Ben bu soruyu sorana kadar çok fazla emindin. Hala da öylesin. Çünkü bu bütün insanların kafasındaki bir ön tanımdır. Ve aslına bakarsan sırf bu ön tanım bilinç ile bilinçaltı arasında bekçilik yapıp geçişi engellemektedir.
P - Ama zaten somut şeylerin daha önemli olduğu açık değil mi ? Somut şeyler elle tutulur ve hayatımızı daha direkt olarak etkileyen şeylerdir. Soyut şeyler ise ele gelmez, uçucu şeylerdir.
O - Ama senin insan mekanizmanın tüm davranışlarını inanç, istek, duygu ve düşünce dediğin o uçucu ele gelmez soyut şeyler belirliyor.
P - Bak hiç böyle düşünmemiştim.
O - Çoğu insan da bu çok açık gerçeğin farkında değildir. Soyut şeyler somut şeylerden önemlidir, çünkü onları yönetirler. Soyut şeyler olmasaydı insanın taştan farkı kalmazdı; duygusuz ve düşüncesiz bir varlık...
P - Tamam soyut şeyler daha önemli olsun, bu neyi değiştirir ki ?
O - Tahmin bile edemeyeceğin kadar çok şeyi. Tüm mantık sistemimiz bu yanlış ön tanım üstüne kurulmuştur. Mantık sistemimiz üst üste duran konserve kutuları dağı ise bu ön tanım en alt kattır. Ve bu katı yerinden oynatırsan tüm dağ yıkılır.
P - Bana o kadar önemliymiş gibi gelmiyor !?
O - Sözlerim sana abartılmış gibi gelebilir. Bak biraz inceleyelim. Gerçek mi yoksa hayal mi daha soyuttur ?
P - Aman tanrım. Yani hayal gerçekten daha önemli oluyor.
O - Evet. Gerçek mi yoksa hayal mi daha gerçektir sorusuna bu durumda hayal daha hayaldir şeklinde cevap vermemiz uygun olurdu.
P - Ama nasıl olur bu çok saçma.
O - Evet, doğrusu saçma. Ama senin için saçma.
P - Ne demek, niye sadece benim için saçma.
O - Çünkü sen bunun saçma olduğunu düşünüyorsun.
P - Ne yani benim için saçma da diğerleri için saçma değil mi sanki ? Saçmaysa saçmadır, saçma değilse saçma değildir bu kadar basit.
O - Bu kadar basit değil işte. Sen ve senin gibi düşünen herkes için saçma. Ama senin gibi düşünmeyenler içinse değil.
P - Olur mu, gerçeklik benim ve başkalarının düşüncelerine göre eğilip bükülür mü ?
O - Neden olmasın ? Siz gerçekliği somut katı ve değişmez olarak tasarlıyorsunuz sevgili P. Böylelikle sizin gerçekliğiniz de beklentilerinize uygun olarak somut, katı ve değişmez olarak gerçekleşiyor.
P - Ama benim düşüncelerim gerçekliği nasıl değiştirebilir ?
O - Bal gibi de değiştirebilir. Herhangi bir şeyin düşüncesi o şeyin kendisinden daha soyuttur. Ve soyut şeyler somut şeyleri yönetirler. Bu nedenle her ne hakkında ne düşünürseniz, düşünceniz o şeyi etkiler, değiştirir.
P - Yani gerçeklik üzerine düşüncem, gerçekliğin kendisinden daha soyut olduğu için...
O - Tastamam öyle.
P - O zaman gerçek üzerine olan düşüncem de gerçeğin gerçekte ne olduğundan daha önemlidir.
O - Veya daha gerçektir, ya da daha hayal veya soyut mu demeli bilemiyorum ama doğru söylediniz. Oldukça hızlı ilerliyorsunuz sevgili P.
P - Ama bu çok sarsıcı bir düşünce. Öyleyse binlerce yıldır onca insan bunu mu aradı ?
O - Bence bu düşünceyi küçümsemek için acele etmeyin. Size göre insanlar gerçeği ararken bunu bulunca hayal kırıklığına mı uğramalılar. Bulunabilecek bundan daha güzel, daha fazla özgürlük verici, daha fazla sevgi ve ışık dolu bir şey bulabilir misiniz ?
P - Hımmm, bilemiyorum. Ben gerçeği hep...
O - Biliyorum siz gerçeği hep daha somut ve bulunca sizi direkt göklere ulaştıran, her istediğinize sahip olmanızı sağlayan, sanırım daha basit bir şey olarak gördünüz. Ama öte yandan biliyordunuz ki böyle bir şeye sahip olsanız bile tatmin olmayacaktınız. Sanki bir şeye sahip olmanız onun aradığınız gerçek olmadığının ispatı gibiydi. O ulaşılmaz kalmalıydı. Ama yine de onun dibinizde olduğunu bilir gibiydiniz. Sanki o içinizde bilmediğiniz bir yerdeydi de gene de onun için yanıp tutuşmaya devam ediyordunuz.
P - Düşüncelerimi çok güzel açıkladınız.
O - Evet böyle düşündüğünüzü tahmin etmek zor değil. Çünkü gerçek üzerine düşünceleriniz böyle olduğu için, o sizin için ulaşılmaz olarak kaldı.
P - Ya sizin için nasıl ?
O - O benim için sonsuz gibidir. Şuracıkta ve sonsuz ötede. Ona ulaşmak imkansızdır ama ulaşmaya çalışmak da gereksizdir. Aynı zamanda onu aramamak da olanaksızdır. Aslında bunu konuşmak konuyu tek yönlü çalışan zihnimiz için sadece anlamsızlaştırıyor. Söyleyebileceğim tek şey benim gerçek üzerine olan düşüncemin gerçekte gerçekten daha gerçek olduğudur. Bu bağlamda gerçek; herşeyi mümkün kılan sınırsız bir özgür irade sunan bir kaynaktan başka bir şey değildir. Belki de yapılması gereken onun ne olduğunu araştırmaktan çok sunduğu sonsuz fırsatların tadına varmaktır. Ki böylelikle de onun ne olduğunu araştırmış oluruz gene. Fakat bu dışarıdan bir gözlem yerine, doğrudan deneyim yoluyla bilgilenmedir.
P - Yani tüm yaşamımızın ve varoluşumuzun amacının bu araştırma olduğunu mu söylüyorsunuz ?
O - Aslında varoluşumuzun hem amacının hem de kendisinin bu süreç olduğunu düşünüyorum. Bu sürecin dışında ne varoluş ne amaç ne de aranılan gerçek var.
P - Yani süreç herşeydir mi demek istiyorsunuz ?
O - Hem herşeydir hem de değil. Söylemek istediğim herşeyin sonsuz bir bütünlük içinde olduğudur. Bu bütün sonsuz parçadan oluşur ve her parça bütünlüğün yine kendisidir. Hiç bir şey daha önemli veya daha büyük değildir. Çünkü her parça gene sonsuz parçadan oluşur ve kendisi de sonsuz parçadan oluşan bir bütünlüğün bir parçasıdır. Yani herşey hem parçadır hem de bütün. Hiçbiri tek başına sadece parça ya da sadece bütün değildir. Hiyerarşi yoktur, herşey eşittir. Bu nedenle herhangi bir parça/bütünün gözardı edilmesi mümkün değildir. İki ayna arasında cismin sonsuz görüntü oluşturup, sonra cisim alınınca hiç görüntü kalmaması gibidir.
P - Ama ben bir bütünün parçasıysam kendim de sonsuz parçadan oluşsam bile bir hiyerarşi vardır.
O - Doğru, yukarıya ve aşağıya doğru sonlu sayıda atlamalarla yapılan karşılaştırmalarda bir hiyerarşi vardır. Ama sistemi sonsuz bir bütünlük olarak ele aldığınızda yoktur. Asıl güzellikte burada ya. Yani hem hiyerarşi var hem de yok...
P - Yine de ben böyle kurulan bir ön tanımlamalar sisteminin bana ne kazandıracağından emin değilim. Düşüncelerim bir şeyin ne olduğunu etkiliyorsa, onları kontrol etmem gerekir diye düşünüyorum. Yoksa kötü şeyler düşünebilirim ve dahası başıma aslında var olmayabilecek felaketler getirebilirim.
O - Doğru, bu ön tanımlamalar, insana basit, güvenilir ve zevkli, doyumlu gerçeğini vermiyor. Bu gerçek felaketler ya da mucizeler doğurabilir. Bu sana kalmış. Seçim senindir. Ama şunu unutma ki, başka hiçbir gerçek seni bu kadar (kendini hapsedecek ve mahvedecek kadar) özgür kılmaz. Buradaki gerçek o kadar senindir, senle beraberdir ve sen'dir ki, onu anladığın vakit "Gerçek ben'im" diyebilirsin. Başka hiçbir gerçek sana bunu vermez, ona ulaştığın vakit bile senin dışında kalır.
Aslında bu gerçek çok soyuttur ve diğer tüm gerçeklikleri kapsamaktadır. Biz başka gerçeklikleri yaşarken de yürürlükte olan asıl odur.
Aynı zamanda bu gerçek sonsuzdur. Senin onun hakkındaki düşüncen onu daha soyut hale getirir. Bu onun orjinalini değiştirmez belki ama senin yaşadığın gerçeği değiştirir. Ve tekrar düşündüğünde hem o, hem de bulunduğun gerçeklik değişmiştir.
P - Ben de onu merak ediyorum. O zaman şeylerin ve gerçeğin orjinali nedir ? Onun hakkındaki düşünceler onu değiştiriyor ama o kendi başına nedir ? Kökü ve başlangıcı nedir ?
O - İşte bu düşünüş gene eski tanımlamaların ürünü. Onun orjinali kendi başına yoktur, hiçbirşeydir. O şey daha somuttan türeyerek aşağıdan başlayıp var olmamıştır. O şey daha soyuttan aşağılara inerek var olmuştur. Yani varolan şeyler yokluktan, hiçlikten başlayarak (en soyuttan) varolurlar. En soyut şey sonsuz ve sıfırdır. Yani herşey ve hiçbirşey. Varlık ve yokluk. Doluluk ve boşluk. Sonsuz'la sıfır arasında sadece bakış açısı farkı vardır ve tek önemli olan şey de budur. Varlıkların gelişmelerinin bütün amacı doğru bakış açısını kazanabilmektir. Sonsuz aynı zamanda sıfır olduğunu bilendir. Sıfır ise aynı zamanda sonsuz olduğunu bilmeyendir. Varlıklar sıfır olarak işe başlarlar ve sonsuz olmaya giderler.