Bu arkadaşın anlamadığı şey şu..
İnsanı tarihten ve zamandan koparıp,.tek bir bireyin idealize ya da standardize edilmiş soyutlamasi haline ( bir öz haline) getirdiğinizde , aslında insanin kendisini karşınıza almak dışında hiçbir şey yapmamış olursunuz.
Sürekli bunu yapıyor.
Ve aslında bizzat kendisi ispata muhtaç olan bu "özcülüğü" rasyonalize edebilmek için sürekli hayali kavramlar inşa ediyor. Lakin bir süre sonra hacim öyle buyuyor ki, kavramlarin kendisi kendini izah edemez hale geliyor.(Anlatılmaz yaşanır aforizmasi)
Bana tuzlugu uzatır mısın basitligindeki bir cümle bile çin kerhanesi tabiatına bürünüyor.
İkincisi;
Şu dunyada kalıcı izler ve takipciler bırakmış her ogreti, o oğretinin sahibi olan usta öldükten sonra kaotik bir süreç yaşar ve dalgalanır.
Liderin/ öğreti sahibi ustanın varlığında gündeme gelen kimi problemler, pratiğe veya teoriye dair sorular, hatta paradoksal durumlar, bizzat liderin en üst meşruiyet duzeyimde konumlanmış gücü, karizması, etkinliği ve buyruguyla çözülür, çözülebilir.
Hatta kimi yanar döner durumlar açık bir çözüme dahi kâvusmayabilir, ama sadece lider/ önder hayata olduğu için gündeme getirilmez ve o belirsiz haliyle kabul edilebilir.
Ancaaak.. Ne zaman ki lider ölür.. cingar kopar.
Çünkü hayat durmaz ve öğretiyi sürekli yeni ve bambaşka sorularla sinar. (Lider hayatayken de aynısı oluyordu aslında, ama o en bilen olarak hemen kapiyordu gediği)
Lakin artık bir "en bilen" yok..
Ve en bilenin olmadığı her yerde olduğu gibi, bu kez birbirine denk bilenler arasında bir "cözüm bulma" yarışı başlar..
Ve ilginçtir, bu yarışa dahil olan istisnasız herkes, kaynak olarak o en bilen bilgenin/önderin ardında bıraktığı eserlere bakar.
Güncel sorunla benzerlik gösteren eski yaşanmış sorunlar ve bu sorunlara dair çözümler ile güncel olan arasında korelasyonlar kurmaya çabalanir, bir nevi "önder yasiyor olsaydı ne yapardı/ ne yapmamızı isterdi?" sorusunun cevabını aranir.
Eee?
Peki Ya sonuç?
Elbette yedi kocalı Hürmüz e döner cevap, hatta bazen beş benzemeze kadar da yolu var (insan zihni, belleği, ve her bireyin biricikliği temelinde yaşanan/ yaşanacak olan ve istatistiki bakımdan kacınilamayacak bir durumdur bu!)
Zaten tarih de bize hep bunu gösterir!
Hani malum sorudur;
-hocam yaa..
-evet nedir?
-ya hocam herşeyi anladım da şu solcular neden bu kadar fraksiyonlara bölünmüş be hocaaam, hepsi sosyalist değil mi sonuçta?
Evet evet..
Fraksiyon denilen şey sadece solculara özgü bişey zaten..
Hepsini anlamış ama bi tek bunu anlamamış..
Yoksa islamlik bünyesinde 69 tane farklı ekol, mezhep, okul vs filan hiç yoktur aq..
Hristiyanlıkta da olmaz zinhar, monofizit, diafizit, Kıpti, keldani, süryani, Katolik, ortodoks, Protestan, luterian, anglikan...
Ya daha gecen gün Hindu felsefesinden, brahmanizmden vs bahsettim. Bu sözüm ona ota boka dokunmayan adamlar bile upanisadlar vesilesiyle bin parcaya ayrıldılar. Hatta bazıları felsefi hasmı oldu diğer bazılarının.
Tıpkı ortodoks ve Katolik kiliselerinin bin yıl önce birbirlerini karşılıklı olarak afariz etmeleri gibi..
Ya da birbirini "dinden çıkmak ve küfre düşmekle" itham edip reddiye manyağı olan onlarca İslami mezhep gibi..
Lafın özü;
Bu arkadaş da kendi en bilge önderinin ardından ortaya çıkıp dolanan bilenlerden biri işte..
Tarihsel olarak zaten kaçınılmazdı.
Ve ama o da tüm diğer bilenler gibi diyor ki, hayır benim dedigimdir asıl doğru olan..
Desin, desin de...
Bunları neden bizlere anlatıyor orasını hala anlamis değilim.