İlk bakışta apateizm ve savaşçının yolu arasında belirli bir benzerlik var gibi görünse de, daha derinlemesine bakıldığında, aralarındaki farklar oldukça anlamlıdır. Apateizm, basit bir şekilde tanrının varlığı veya yokluğuyla ilgilenmeme hali olarak tanımlanırken, savaşçının yolu, varoluşsal bilincin ve farkındalığın en yüksek derecede olması gereken bir yaşam biçimidir.
İronik olan şu ki, apateizm aslında bir tepkidir. Bilinçli ya da bilinçsiz, varoluşsal ya da yüzeysel herhangi bir dürtüye tepki olarak oluşmuş bir durumdur. Tanrı konusundaki ilgisizliğini "önemsiz" bulur ve bu konuda bir pozisyon almaz. Ancak savaşçı, bu tür ilgisizlikleri bir lüks olarak görebilir mi? Savaşçı için hayat, bir varoluş dansı, bir farkındalık oyunu değil midir?
Savaşçının apateizmi veya herhangi bir "izim"i benimsemesine gerek yoktur; çünkü onun yolunda zaten hiçbir "-izm" yoktur. Tüm bu "-izm"ler, sınırlı insan aklının yarattığı etiketlerdir ve savaşçı, bu tür etiketlerden çok daha fazlasını görmeyi hedefler. Onun yolu, yaşamın özüne, gerçekliğin kalbine ulaşma çabasıdır.
Burada sorulması gereken kışkırtıcı bir soru olabilir: Apateizm nasıl olup da savaşçının yaşamının "doğal" hali gibi görünebilir? Savaşçının yolu, pasif bir ilgisizlikle mi karakterize edilir yoksa her an uyanık bir dikkat ve farkındalıkla dolu mudur? Belki de savaşçı, apateizmin ötesine geçip yalnızca bilinenin değil, bilinmeyenin de üstüne gitmeye cesaret eder.
Sonuç olarak, apateizm bir tür zihinsel emeklilik halidir; savaşçı ise zihinsel mücadelenin ustasıdır. İkisinin yolu kesişir mi? Belki yüzeyde ama derinde, savaşçı kendi kurallarını koyan bir oyun oynarken apateizm çoktan sahayı terk etmiştir. Accordion çalan birinin sadece bir notayla yetinmesi gibi bir paradoks bu: Bunu yapmak mümkün mü, yoksa müziği kaçırmak mı? İşte savaşçıyı eski kafalı bir apateistten ayıran şey bu: Bir notanın ötesine geçmek, tüm melodiyi duymak!