Aslında kavramı bozan ben değilim. O yüzden birine kızacaksanız o da ben değilim.
Evet farkındayım, Castaneda kitaplarındaki kavram bu değil. Ama oradaki kavram da bu olmak zorunda değil. Çünkü alışageldik savaşçı kavramının içinde; savaşan, savaş, karşı koyma, direnme, karşı çıkma, mücadele ve en azından 'yapma' kavramı var.
A'ya B derseniz, biri öbürünü erozyona uğratır sürekli. Çünkü zihininiz bu iki şeyi birleştirmek zorunda kalır.
Orijinal kavram nötr olmalı. Evet içinde bunlar da var. Ama herbirinin zıttı da var.
Belki bilge veya dengeleyici. Veya 'yolu yürüyen' falan. Bunlar daha sade ve nötr.
Neden böyle diyorum. Çünkü dikkat noktasına ulaşmak için bir diğer gereken 'aklın dengelenmesi'. Akıl dengelendiği zaman, dikkat noktası algılanabilir hale gelir (dururken değil, hareket ederken algılamak daha kolaydır. Ve enerji/erk de gerekli demiştim). Fiziksel rahatsızlıktan, duygusal ve zihinsel şeylere kadar herşey dikkatimizi çekiştirir ve onu parçalar. Akıl dengelendiğinde dikkati çekiştiren birşey kalmaz, ve o tekrar bütünlüğüne kavuşur. O yüzden en güçlü dikkat 'çabasızdır'. (Don Juan da hatırladığım kadarıyla şöyle birşey söylüyordu Castaneda'ya bir noktada: "Sana 'görme'nin çaba ile olacağını kim söyledi ki. Ben öyle birşey demedim" tarzında birşey (yeniden okumam gerek, çok olmuş okuyalı. Ama bu tarz bir yer hatırlıyorum))
Bütün dünyanın 'yapması'/curcunası, aslında oyundur, çok da önemli değildir (zaten tüm 'yapmalar' rasyonel akıldan çıkar, sezgisel akıldan değil). Küçük şeylerle uğraşmaya devam edenler için, büyük şeylere sıra hiç gelmez.
Yani 'yapma' kavramı kadar, hatta daha çok 'yapmama' (taoculuktaki "wu wei") kavramına ihtiyaç var. Ki zaten o zaman farkedersiniz ki; birşey yapmasanız da, şeyler olmaya devam ederler. Enerji akmaya devam eder. Siz sadece izlersiniz. Bu da, kendinizi kişisel olarak önemsemenizi engelleyen şeydir. Herşeyi kendinizin 'yaptığınızı' düşünürseniz, bu biraz zor olur.