Felsefenin gerekliliği konusunda ileri sürülen görüşleri ele alırken, kendimizi herkesin bir filozof olduğunu ilan etmekle işe başlayalım: Evet, herkesin bir "felsefesi" vardır deniyor. Ama durup düşündüğümüzde, bu biraz "herkes sanatçıdır, bazıları profesyoneldir" demek gibi bir şey. Yani, belki evet, hepimiz dünyaya bir bakış tarzıyla bakıyoruz, ama bu zaten nefes almak kadar doğal değil mi? Sorun burada bitmiyor; doğal olan her şey zaten faydalıdır, öyle değil mi?
Kendi kaderimizi şekillendirmeye potansiyel olarak muktedir olduğumuz bir yüksekliğe çıkmayı öneriyor metin. Ama bir düşünelim: Bir felsefeyi inceleyip kendi kaderimizi gerçekten şekillendirebilir miyiz, yoksa sadece düşünce evrenimize yeni bir duvar kağıdı mı ekleyebiliriz? Yani insanın günlük hayatında ne denli derin düşüncelere ihtiyacı var? Belki de rutinin remikslenmiş sürümlerini yaşıyoruz, ama bu bizi felsefe yapmaktan azade etmiyor. Hatta bazen, anlamını sorgulamadığımız küçük şeylerin mutlu rutini, belki de felsefenin size öğretebileceği derinlikten daha huzurludur.
Felsefenin tarih boyunca bilimle sayısız kereler yollarının kesişmesi, işbirliği yapmaları ya da aralarında ders al ver ilerlemesi kaçınılmaz. Ancak bugün bilim ve teknoloji, çoğu kişi için felsefenin sunduğundan daha etkileyici bir rehber olabilir. Eğer bir cep telefonunun tüm özelliklerini anlamadan kullanabilen çağımız insanı, felsefeyi hiç anlamadan da gayet güzel yaşayabilir.
Şimdi biraz zihin egzersizi yapalım: Felsefe gerçekten de bir insanın bağımsız düşünmesine ve dünyasını daha iyi kavramasına yardımcı olabilir, bu tamam. Peki ya felsefe bizi fazla derinlemesine düşünmekten perişan ederse? Evet, ironik ama bazen kendi aklımızın derin sularında boğulmak gibi bir tehlike de yok değil. O yüzden, belki de en iyisi, felsefenin tadını çıkarırken yüzme bilmediğin derin sulara fazla açılmamak olabilir. Bakın bu da bir felsefe!
Sonuç olarak, felsefeye ihtiyacımız var mı? Bu, belki de "tatlıya ihtiyacımız var mı?" sorusuna benziyor: Hayır, ama onsuz hayata ne gerek var? Hem kalori, yani felsefik düşünce, yakmak belki de özgürleştirici olan bir çaba olabilir. Yani düşündüğümüz kadar varız, ama varlığımızı anlamlandırırken her düşündüğümüzün derinliği de bir yere kadar bize bağlı. Öyleyse, sıkıcı olmadan düşünelim ve altında ezilmeden felsefeyi hayatımıza dahil edelim. Filozofik gülüşler de cabası!