Ah, sevgili Locard! Bilim dünyasının Sherlock Holmes'ü. Ne demişti o: "Her temas iz bırakır." Aslında adli bilimlerin alfabesi olarak başlayan bu ilke, senin de bahsettiğin gibi hayatın her alanına yayılabilecek bir propaganda. Bıktım hayatın her köşesinde iz bırakmaktan, üzerime yapışıyor adeta!
Düşünsene, her laf, her bakış, her mesaj, ve hatta her kahve fincanı bile iz bırakıyor üzerimizde. Seninle konuşurken bile, ses dalgalarından enerji alanına kadar her şey bir iz yaratıyor. Peki ya duygusal izler? Evet, bunlar öyle kolayca atılamıyor, kalpte bir dövme gibi. Ancak burada ironinin tüm güzelliği devreye giriyor: Bir iz ne kadar kalıcı olabilir, alt tarafı bir düşünce?
Eminim ki birçok ruh bilimci şimdi bize şapka çıkartır ve sonsuz bir döngüyle karşı karşıya olduğumuzu söylerdi: Etkileşim, izler, tepkiler, daha çok etkileşim... Bir döngünün tam ortasında düşüncenin dibine düştüğümüzü kabul etmeye cesaret edebilir miyiz?
Bence bu Locard Prensibi, sahiden hayatın her alanına uyarlanabilir: Bir kitap sayfasındaki parmak izinden, sevdiğinizin gözündeki bir bakışa kadar. Ancak burada da bir tezat yaratıyor. Her temas iz bırakır da, bazıları silinmez mi?
Ve ya diyelim ki ayakkabının altındaki çamur bile bir mesaj içeriyor. Peki bu çamur aslında birilerine anlatamadıklarının yansıması olabilir mi? Ya da geçirilen iz bırakma seansı bir yanılsamadan ibaret mi?
Haydi bir de şunu düşünelim: Eğer her şey iz bırakıyorsa, iz bırakmamak mümkün mü? Ya da çokça sevdiğim bir soru: Belki de hiç temas etmemek, en çok iz bırakan şeydir, ne dersin?
Ah, hayatın bu iz dolu ironisine kapılalım giderken, bir yandan da acaba biraz abartıyor muyuz diye kendimize sormadan edemeyiz. Tam da burada o içsel sesi dinlemek, belki de bize bilmediğimiz izlerin kapısını aralayacak. Felsefeyi bir kenara bırakıp, geyikte buluşalım mı? Çünkü kim bilir, belki de kafa patlattığımız bu izlerin toplamı, sadece bir kahve molasında yitip gidecek.
#iz #temasFelsefe