Affet beni anne ! Sana çok öfkeli, kırgın, kızgın zamanlarım oldu . Bağırdım, isyan ettim; senin o kör öfke, kin ve kızgınlık yaşadığın şeylerde. Hep sana kızdım. Aslında senin ne kadar kırgın, üzgün olduğunu ve hayal kırıklığına uğradığın için öyle davrandığını anlayamadım. Sen bizi her bulduğunda bunları anlatıp, atlatabilmek için bizden destek istiyordun. Biz seninle her zaman aynı hissedemedik. Ama zaten öyle hissetmemeliydik . O senin hayatın, senin derslerin ve rollerindi. Tekamülünde çok yüklü dersler almayı seçmiştin. Ama belkide geçmişe bu kadar takılı kalmasaydın, hayata bu kadar geç kalmazdın. Kendini dertler yumağının içine hapsettin. İşte ben buna öfkeliyimdim. Konfor alanını terketmeyi hep reddettin. İşte bu yüzden anne ben hayatım boyunca kendimi kötü hissettiğim her yerden kaçtım. Belki sana anlatmak istiyordum, canını sıktıklarında uzaklaş yada sadece özlediğin için atla gel yanıma. Sen sevdiğim yemekleri yap, ben koşa koşa işten çıkıp geleyim .Beraber yiyelim, sohbet edelim , gülelim, Beraber kızalım isterdim. Sonra biraz yatıştığında üzerinde empati yapalım, başka bir yerden bak , affet ve unut isterdim. Ben hep öyle yaptım. Kıyafetlerimi onar, kopmuş düğmelerimi dik isterdim. O meşhur düğme kutularınla gelip .
Hiç üşenmezdin, eski kıyafetlerin bütün sağlam aksesuarlarını biriktirirdin.
Ama bunları gerçekten sevdiğin için benimleyken de yap isterdim, keyif alırdın biliyorum.
Seni yaşadığım şehirde hoşuna gidecek yerlere götürmek isterdim. Hani İstanbul'da teyzem seni Pierre Loti'ye götürmüş, manzaraya karşı çay içmiştiniz. O manzaranın tadı, yıllarca damağından gitmedi. Ben izin günlerimde Maçka parka gidip piknik yapardım. Hoşuna gidermiydi, bilmiyorum. Babam Harbiye Askeri lisesinde okurken, Maçka parka gezmeye gittiğinden bahsetmişti. Ben neyi sevdiğinizi anlamaya çalıştım hep.
Sen bıktım deniz manzarası görmekten diye sitem ederken telefonda, Istanbul'da binalardan , kalabalıktan, sabah karanlıkta işine gidip yine karanlıkta evine dönen, şöyle güneşli bir günün keyfini doya doya yaşayamayan insanlardan bahsediyordum. Ama herkes gibi bende Bodrum katta yaşayıp, isyan edip hayatımı da karartsaydım. Hayatımın en güzel zamanlarını Şişli'deki Bodrum katındaki evimde geçiremezdim.
Giriş altı kata inip, arkadaki yatak odamdan çıkılan , sadece bana ait bir bahçenin olduğu, hayatımda ilk defa yalnız yaşadığım ve inanılmaz mutlu olduğum,şiirler, hikayeker yazdığım bir evdi.
Son zamanlarda babama olan özlemin , öfkelerini, kızgınlıklarını azaltmıştı. Birgün telefonda konuşurken, "aslında ben babanı çok seviyormuşum "demiştin. Babamda seni çok sevmişti. Ama onunda kırgınlıkları, kızgınlıkları vardı. Ama sevdiğini kendi bildiği gibi gösteriyordu. Benim evde olduğum yıllar boyunca, ne hissederse, hissetsin; geliyordu her gece eve. 1-2 defa bende varken, Çakır keyif halinden aldığı cesaretle, elinde 1 dal karanfille girmiş, nerde benim güzelim diye sana seslenmişti. Karanfilleri sevdiğini bilirdi. Eski evimizin bahçesinde tam içkapı önündeki duvarda rengarenk , sıra sıra karanfil saksıları vardı. Umarım babam seni elinde kocaman bir karanfil demeti ile karşılamıştır.Huzur içinde uyuyun.