Juan Gelman, Arjantin edebiyatının en önemli isimlerinden biridir. Hayatı büyük acılara gebe olmuştur. Darbe ertesinde onu almak için eve gelen askerler o sırada evde olan oğlu ve onun 19 yaşındaki hamile sevgilisini alıp götürürler. Oğlu işkence ile öldürülür ve cesedi bir süre sonra sokakta bulunur. Ama oğlunun sevgilisi maria'an haber alınamaz. Maria, askerler tarafında yasadışı yollarla ülke dışına çıkarılır ve ortadan kaybedilir. Karnındaki bebek ise askeri hastanede doğduktan sonra bir askere hediye edilir.
Oğlu öldükten sonra ona yazdığı mektup şu şekildedir:
"Sevgili oğul,
Arjantin askeri diktatoryası eşin Claudia ve kızkardeşin Nora ile birlikte seni, 24 agustos 1976'da kaçırdı. 14 yıl kadar sonra, bir antropolog grubunun inatçı çalışması sonucunda kalıntıları bulundu.
Senden kalanları 7 ocak 1990'da gömdük. claudia kaçırıldığında yedi aylık hamileydi. Ne kendisinin ne de kız ya da oğlan olup olmadığını bilmediğimiz çocuğunun kalıntıları bulundu.
Nora kaçırıldıktan dört gün sonra bir toplama kampından serbest bırakıldı. yaşıyor ve sana çok yaramaz ve akıllı bir yeğen verdi. Bizim cesur askerlerimiz silah bile taşımayan seni, 1976 ekim ayı başında ensene kursun sıkarak öldürdüler.
Bir ozandın. Daha sonra seni çimentoyla doldurdukları 200 litrelik bir varilin içine koydular ve lujan nehrine attılar. Ve sonra "kimliği bilinmeyen" adı altında seni gömdüler.
14 yıl boyunca kb olarak kaldın. Kim bilir nerede geçti bu boş zaman. belki dilsiz kemiklerin anlatır. Babamın tabutunu mezarına ben taşımıştım. simdi sıra senin tabutunu kendi mezarına taşımakta. yalnızca senin yerine düş görmeye devam ediyorum. sen dünyada adaleti düşlemiştin, yoksul ve baskı altında olmayan özgür bir ülkeyi düşlemiştin. Çoğu insan güzel olunacağını unuturken, güzeli daha güzel kıldın.
Bir süre önce Buenos Aires'te bir işkenceciyle karşılaştım. Toplama kampında sana öldürmeden önce işkence yapanlardan biri. Özgürce elini kolunu sallaya sallaya geziyordu.
Önce öfke, sonra güçsüzlük, sonra utanç duydum. kendimden, utanç dolu ülkemden dolayı. ölmediklerini ileri sürerek ölülerini gömmeyen bir ülkenin ulusal utancı. Menem ve alfonsin'e ihtiyaç duymadan, katilleri yüreklerinde gizlice affedenler için...
Tek bir tesellim var: Ölümünü asla hatırlamayacaksın. bana inan".
"Kelimeler, hava gibidir, onlar herkese aittir. sözcükler sorunlu değildir. Mesele, onların kimlerce hangi gayeyle dillendirildiği, bağlamı, tonlanışıdır. katiller ve maktuller elbette aynı sözcüklerle konuşur, ancak ben resmi beyanatlarda şefkat, sevecenlik, ütopya, güzellik sözcüklerini asla okumadım. Arjantin diktatörlüğü esnasında küçük prens'in yakıldığını biliyor muydunuz!? Sanırım haklıydılar, küçük prens'i sevmediğim için değil, kitap diktatörlüğe halel getirecek hassasiyetlerle yüklü olduğu için."