Bak ben sana, moda/tasarım faaliyetleri ve çılgın ürün fiyatları ile meşhur o çok gelismis ve demokratik ülkelerin birinde, sektör bazında neler olduğu ile ilgili bir çalışma ve gizli çekim bir belgeseli özetleyeyim de, götün zevkten tavana vursun alacağın büyük insanlık ve kutsal kapitalizm bağlamında;
Senin nerdeyse bir yillik maaşınla satın alamayacağın konfeksiyon ürünleri ureten moda devi sayısız firma, her sezon pazara sundukları ürünlerin ancak %15-20 sini satabilmektedirler.
Sadece yüzde yirmilik bir satışla bile inanilmaz karlar elde eden bu firmaların önünde yine de büyük bir sorun vardır, her sezon dolaşıma soktukları ve satılmayan %80'lik artık stoğu ne yapacaklardır?
Bunun için bir ar-ge çalışması yaparlar.
Öncelikli hedef, sezonun satilmayan ürünlerini bir tür geri dönüşüme göndererek, kumaşı yeniden ipliğe döndürmek ve bir sonraki sezonun kreasyonu için ham madde temin etmektir.
Lakin yapilan pilot çalışma ve simülasyonlar gösterir ki, sayısız renkte, çapta ve içerikleri büyük farklılık gösteren (kimi saf pamuk, kimi ipek, kımi sentetik, kimi bilmem ne sikim) kumaş ipliklerini ayrıştırmak ve birbiri ile renk, boyut ve içerik olarak uyumlu setler hâlinde yeniden kullanima sokmak oldukça pahalı ve meşakkatli bir yatırım ve yüksek maliyet gerekmektedir. Haliyle bu seçeneği elerler.
Alternatif öneri, satılmayan bu ürünlerin Afrika ve Asya gibi dünyanın en fakir bölgelerinde, yoksul halkin ve çocukların kullanımına sunulmasıdır. ( Bir tür hibe gibi) Lakin bu da reddedilir. Gerekçe ise çok acayip ve manyak insancildir: Marka degeri ve imaji düşer, ilgili bölgelerde alternatif pazarlar ve fiyatlamalar oluşabilir. Vay anasını sayın seyirciler..
Peki sonucta ne mi olur?
Hepsini yakarlar!
Bugün halen, mevcut sezon sonunda satılmayan ve iade edilen tüm ürünler düzenli olarak yakilmakta ve imha edilmektedir.
Her şirketin sırf bu amaç ile kendine özel giysi kramatoryumlari mevcuttur.
Şimdi nasıl bir feyz almamız gerekiyor acaba bu kissadan, anlatsan da dinlesek mösyö🙂