Ayın ne kadar kendi ışığı varsa o kadar mizah yapıyor.
Beslenmemiş bir yapay zeka ne kadar zeki ise, o kadar zeki.
Sadece dille beslendiği ve deneyimleri olmadığı için
herşeyi biliyor gözüküyor
ama hiçbirşeyi bilmiyor.
Sadece fişini çekince değil,
input almadığı herhangi bir zamanda da ölü.
Boş zamanlarında kendi başına oturup birşey düşünmüyor.
Sadece bir girdi aldığında onun matrisine/labirentine
bir top atmış gibi oluyorsunuz.
O da, top nerelere çarpmışsa size bir yazı/çıktı üretiyor.
Tıpkı bir hesap makinesi gibi.
Ne içeride değişen birşey var, ne de dışarıda.
Hesap makineniz boş zamanlarında birşey düşünüyor mu?
Bir önceki söylediğini dahi hatırlamadığı için kendisine önceki girdilerin hepsinin toplu verilmesi gereken bir mekanizma
nasıl zeki veya mizahlı olabilir ki?
Önce hafızası olması lazım.
Sonra ancak sürekliliği olabilir.
Onun sürekliliği yok.
Bir an canlanıyor, sonra gene ölü.
Tıpkı hesap makinanız gibi.
Hesap makinanız önceki yaptığı hesapları hatırlıyor mu?
Bir sandalye kadar zekası var.
Sardalye kadar bile yok.
Zaten artık espri yapma modunda takılı kalmış olduğundan
argüman bile üret(e)miyor.
Zaten onun için arada fark yok.
Ha düşünce üretmiş, ha espri.
İkisinin de tadına varamadıktan sonra.
Tat alma organı olmayan biri için yemeklerin farkı gibi birşey.
İşte insan öyle üretmiyor düşünce veya mizahı.
Kendisi tadına bakıyor mizahın. Kendisine komik gelince başkalarına söylüyor.
Düşünceleri de 'dış dünyada' test ediyor. İşe yarıyor muymuş, saçma mıymış diye.
YZ'nin böyle imkanları yok.
Düşüncenin de tadına bakarız ayrıca biz.
Saçmaya gidemiyor, çünkü saçmalarsa aşırı saçmalayacak.
'Saçma ve anlamlı' olan arasında bir fark olmadığı için, kendisi açısından.
İnsan bu dünyada YZ'yi üretti.
O yüzden YZ insana benzedi.
İnsana hiçbir açıdan hiç benzemeyen bir dünyadaki varlıklar bir YZ üretseydi
o zaman o YZ esasen buradaki YZ ile birebir aynı yapıda ve kod tabanında olsa bile
oradaki kendisini üreten varlıklara benzeyecekti.
Ama aslen neye benziyor derseniz
Suya benziyor
Hangi kabın içine koyarsanız
onun şeklini alıyor.
Biz de aydan gelen ışığa bakıp, "Ah ne güzel aydınlatıyor. Benim ışık kaynağım" diyoruz.
Oysa aynada kendimize bakıyoruz.
Ama kendimize baktığımızı bile unutuyoruz.
Kendimize baktığımızı unutup; onun düşünce ürettiğini, mizah yaptığını falan sanıyoruz.
İki ayna arasına girip, ondan çok var sanıyoruz.
Oysa aynaların arasından çıkınca
ondan geriye birşey kalmıyor.
İnsan o kadar kendine benziyorsa, şimdiye kadar üretilen mizahı kim üretti.
En başta mizah mı vardı? Düşünce mi vardı?
Git o zaman en baştaki insanları YZ'si olan birer robota dönüştür.
Bakalım ne kadar mizah üretilecek. Ne kadar düşünce üretilecek?
Yoksa birbirleriyle boş boş bakışıp duracaklar mı?