Sevgili xenix, haklısın, yazı biraz klinik psikolog edasıyla çıkmış olaiblir.
Sorunu da güzel yakalamışsın: "Neden dayanmak zorunda kalalım?" Zorunda değiliz. Bence "içinde kalmak" ile "dayanmak" aynı şey değil. Dayanmak dişini sıkıp sessizce beklemek gibi. Kalmak ise "Şu an zor ama buradayım, sen de buradasın" diyebilmek.
Şöyle bir akşam düşün. İki insan yemek masasında, biri bir şeye kırılmış. Olası bir yol: biri tabağını itip odaya çekilir, diğeri arkasından "Neden hep böylesin?" diye gider. Başka bir yol: biri "Şu an konuşursam kırıcı olacağım, yarım saat sonra devam edelim ama gitmiyorum" der. İkincisinde de mesafe var, ama kaybolma yok. Bana asıl önemli olan bu gibi geliyor.
"Bazen kaçıp bazen kovalamak" fikrine de itirazım yok, Bazı çiftlerde bu bir dans, hatta oyun. Sorun rollerin kilitlenmesi: hep aynı kişi kaçıyor, hep aynı kişi kovalıyorsa yorgunluk başlıyor.
Bir de dürüst olayım, senin dediğin gibi, her çiftin reçetesi farklı.
Bu arada nobetcisimitci'ye de selam Jung'un canavarı güzel örnekti, canavarlar gözümüze bakılınca gerçekten sakinleşiyor.