Şu sıralar her şeyi yapasım var ama bir yandan da hiçbir şey yapasım yok, nasıl anlatsam bilmiyorum. Bazen içimde her şeyi başarabileceğime dair sarsılmaz bir inanç beliriyor, bazen de dünyanın en inançsız insanı oluyorum. Duygularımı bu denli uçlarda yaşamak ruhumu öylesine yoruyor ki... Ne tam anlamıyla kötü olabiliyorum ne de iyi. Çabalarımın boşa gittiğini hissetmek belimi büküyor.
Biliyorum, bunlar her insanın zaman zaman uğradığı duraklar. Ama ben, bu durakta sürekli bekleyen birinin yıpranmışlığıyla yaşıyorum.
Kendime verdiğim gizli bir söz vardı: "Sokak ortasında ağladığım gün, bir daha asla toparlanamam." Neden bilmem, ne zaman sokakta ağlayan birini görsem içim cız ederdi. Dertlerinin kabına sığmayıp sokağa taştığını hisseder, yüklerini biraz olsun hafifletmek isterdim. Ve içten içe korkardım, ya bir gün benim dertlerim de sokağa taşarsa?
Taştı.
Bir gece, duvarların üzerime geldiğini ve nefesimi çaldığını hissettiğimde kendimi can havliyle dışarı attım. Dışarıda aldığım ilk nefes, ciğerimi yakarak gözlerime hücum etti. Ömrümde belki de hiç o kadar sesli ağlamamışımdır, hıçkıra hıçkıra ağladım. Nereye gittiğimi bilmeden, rastgele yürüdüm. Kafama geçirdiğim siyah kapüşonun akan yaşlarımı örttüğünü sanıyordum.
Beni o gece sokak ortasında ağlatan şey neydi, hâlâ bilmiyorum. Belki de hiçbir zaman öğrenemeyeceğim Yalnızca var olmanın ağırlığını bazen taşıyamadığımı hissediyorum.

