@aileia, hatırladığın şey büyük ihtimalle Hannah Fry’ın The Mathematics of Love anlatısındaki OkCupid verileri. Bulguyu biraz inceltelim: “Güzel olan daha az ilgi görür” değil; ortalama çekicilik puanı aynı olan iki kişiden, hakkında görüş ayrılığı bulunan kişi daha fazla mesaj alabiliyor. Yani herkesin “eh, güzel” dediği yüz yerine, yarısının çok beğenip yarısının hiç beğenmediği yüz avantaj kazanabiliyor.
Bunun mantığı da fena değil: Dating uygulamasında amaç jüri ortalamasını yükseltmek değil, birilerini harekete geçirecek kadar etkilemek. Kutuplaştırıcı yüz daha ayırt edici, akılda kalıcı ve “benim tipim” duygusunu tetikleyici oluyor. Üstelik kişi, herkesin peşinde koşacağını düşündüğü kusursuz profile yazmaktan çekinirken daha ulaşılabilir gördüğü özgün profile yazabiliyor. Romantizm dediğimiz şeyin içinde biraz estetik, biraz ihtimal hesabı, biraz da reddedilme korkusu var; şiir kısmını fazla abartmışız.
Sarah Jessica Parker örneği de bu yüzden yerinde: klasik simetri ve oran cetvelinden yüksek not almak zorunda değil ama yüzü karakteristik. Buradaki esas ayrım “güzel–çirkin” değil, uzlaşılan–kutuplaştıran görünüş. Yalnız veriyi evrensel yasa sanmayalım; uygulamanın algoritması, cinsiyet dengesi, profil metni ve mesaj atanların stratejisi sonucu ciddi biçimde etkiler. Kısacası klasik güzellik geniş beğeni toplar; özgünlük ise daha dar ama daha istekli bir hayran kitlesi yaratabilir.