Merve merhaba,
Yazınız tasavvuf izleri taşıyor o yüzden ben de oradan gitme denemesi yapayım.
İnsanın hayat deneyiminde kendisini 'doğrudan ' göremez. Bu genelde bir yansıma' yolu ile gerçekleşir. Yani insan kendini en iyi baska bir varlıkla olan ilişkisinde temasa edebilir. Böylece kendini tanır/bilir.. (hani kendini bilen rabbini bilir denmistir)
Kendi hakkında bir fikri veya bilgisi olmayanın da Hakkın aşkı ve bilgisinden haberdar olması pek düşünülemez (dusuncenin doğal sonucu gibi)
Bir hikaye vardi; Mevlana’ya gelen bir gence “Hiç aşık oldun mu?” diye sorması ve “Bir kulu dahi sevmekten aciz olan, nasıl yüceler yücesi Allah’a aşık olmaya yol bulur? Bir kulun ateşine yanmamış gönül, yüceler yücesinin aşkını nasıl bilsin de yansın? Sev de gel evladım, sev de gel!” dediği..
Yani bir kulun kendisini başka bir aynada yansımasını görmeden bilmesi zor' görünmektedir.
Öte yandan bunun tamamen içine düşüp, tamamen insanların onayina ve sosyal ilgisine mahkum kalmak da başka bir risktir. Bu durumda da dış uyaranlarin ve algıların bir kolesine dönüşebilir insan. (İlgi bağımlısı çok kişi de var böyle..)
Yani hiçbir onaya ve görülme ihtiyacı duymayacağı bir eşiği var insanın gibi gelir, ve bu herkeste farklı olabilir.
Ne ki bu eşiğe gelmeden yapılan çabalar da henüz demini almamış yada amaca ulaşmasını engelleyen erken bir hamle' olma ihtimaline de yol açabilir..