Görünüşte şifa, aydınlanma ve içsel huzur vaat eden bu devasa endüstri, arka planda insan psikesine yönelik sistematik bir şiddet mekanizması işletiyor. Bizi kendi kendimizin gardiyanı haline getiren bu modern işkencenin adı: WELLNESS ŞİDDETİ.
Psikanalitik bir gözle bakıldığında, wellness şiddeti Freudyen anlamda Süper-Ego'nun (içselleştirilmiş o acımasız, cezalandırıcı sesin) modern bir mutasyona uğramış halidir.
Geleneksel Süper-Ego, bireyin alnına "Hata yaptın, suçlusun" damgasını vururdu. Bugünün performansa tapan dünyasında ise o taş kalpli yargıç, üzerine beyaz keten bir hırka geçirip zihnimize fısıldıyor: "Hala yeterince arınmadın. Frekansın alçak, evrenin ritmine teslim olamadığın için bu kederin koynundasın."

Buradaki şiddet, suçun tamamen bireyselleştirilmesidir. Sistemik krizler, toplumsal adaletsizlikler, ekonomik buhranlar veya varoluşun getirdiği kaçınılmaz trajediler yok sayılır. Eğer mutsuzsan, yoksulsan veya hastaysan; bu senin "düşünce biçiminin", "yetersiz meditasyonunun" ya da "manifestleme" beceriksizliğinin bir sonucudur.
Bu, modern insanın kendine uyguladığı en rafine işkencedir: Kişinin, kendi göğsünde taşıdığı yaranın tek suçlusu ilan edilmesi.
Felsefi açıdan Byung-Chul Han'ın Yorgunluk Toplumu'nda bahsettiği "olumluluk ağırlığı" tam olarak buraya denk düşer. Modern Özne, dışsal bir sömürgeciye ihtiyaç duymadan, kendi kendini özerklik illüzyonu içinde sömürmektedir. İyileşmek, artık ruhsal bir ihtiyaç değil, bir performans kriteridir.
İdeal Benlik: Sosyal medyanın vitrininde sergilenen, şafak vakti uyanıp alkali sularla arınan, her yıkımdan bir "aydınlanma" çıkaran o pürüzsüz, porselen esenlik imajı.
Sömürük Benlik: Yataktan kalkacak gücü bulamayan, öfkeden içi titreyen, kıskanan, yas tutan, bazen sadece dikiş yerlerinden sökülmek isteyen o ham ve kırılgan insan.
Negatifin, kederin ve melankolinin acımasızca reddedilmesi, psikolojide manik savunma olarak adlandırılır. Acıdan kaçmak için takınılan o aşırı neşeli, sürekli "hayat harika" fısıltısı; aslında bastırılmış, yasaklanmış devasa bir depresyonun yüzeydeki dilsiz çığlığıdır.
Kierkegaard ve Sartre gibi varoluşçu bilgeler, kaygının ve sızının insanın özgürlüğüyle, varoluşun o soğuk ama gerçek tadıyla bağını uzun uzun yazmışlardı. Acı, zihinden kazınıp atılması gereken bir yazılım hatası değildir; insan olmanın, derinden sevmenin, kaybetmenin ve faniliğin ruhumuza ödetmek zorunda olduğu o soylu bedelidir.
Wellness şiddeti ise insanı duygusal olarak hadım eder (kastrasyon). En sevdiğini kaybettiğinde tutacağın yasa "toksik bir kabullenişle" barikat kuran; hayatın tam ortasında öfkeyle haykırman gereken yerde eline "affetme ritüelleri" tutuşturur. Oysa akmayan gözyaşları, çiğnenmeyen yaslar ve dillendirilmeyen öfkeler yok olmazlar.
Kendinizi sürekli tamir edilmesi, güncellenmesi ve cilalanması gereken bir "terapi projesi" veya bir "üretim nesnesi" olarak görmeyi bıraktığınız gün, göğsünüz genişleyecek.
Şifa; her sabah yapay ayinlerle uyanıp pembe bir illüzyonun üzerinde yürümek değil; insanın kendi içindeki o tekinsiz, yaralı, öfkeli ve dağınık odaların varlığına şefkatle bakabilmesidir.
Bırakın bugün frekansınız düşük, ışığınız loş kalsın. Bırakın bugün de bir şeyleri başaramamış olun. Bazen sadece "iyi hissetmemeye" hakkınız vardır ve bu sahte cennet dayatmasında, yorulup yere kapaklanmak dünyadaki en insani eylemdir.