Alternatif (ve daha tutarlı) versiyon;
Bu aslında tıbbi etik ve deontoloji derslerinde anlatılır;
Yeni doğmuş bir bebeği ele alin.
İşte bu bebek, topikte işlenen hikayedeki gibi;
a) yetişkin
b) bir dil sahibi
c) soyut ve yüksek düşünce ürünleri olan kavramlara sahip
d) ve bu kavramlar aracılığıyla öyle ya da böyle bir muhakeme sürecine dalmis olan,
...bir varlık DEĞİLDİR!
Yenidoğan dediğiniz canlı, bunların hicbiridir.
Tam da bu nedenle, çok daha "yerinde" bir örnektir.
Şimdi;
İlk soru;
Kişi , kendi varlığının sınırlarının nerede başlayıp nerede bittiğini nasıl bilir, bilebilir?
İşte..
Yenidoğan bebek bunu bile yapamaz.
Çünkü, kendi varlığı ile evrenin geri kalani arasındaki sınır karakolları (nöron ağları ve bu verileri işleyecek santral sinir sistemi merkezleri) henüz uzmanlasmamistir.
Evet, üşür mesela..
Ama usumenin nerede başlayıp nerde bittiğini bile gösteremez.
Ortada sinir yoktur.
Ve oyle geçirgen bir yapıdır ki bu, bebek kendini evrenin kendisi zanneder. O üşürse bütün evren soğuktur, isinirsa bütün evren sıcak .
Boyle bir durumda,
Nerden geliyorum, nereye gidiyorum, ya da neredeyim , veyahut amacım ne, kimim ben benzeri hiçbir linguistik soru oluşmaz, var olamaz.
Sadece ve sadece "BİRSEY VAR" şeklinde ozetleyebilecegimiz, çok temel, çok ilk-el, ve elementar düzeyde bir duygulanim kompleksi oluşabilir ancak.
Bunun dışındaki bütün hikayeler uydurmadır.
Faketir.
Retoriktir.
(Ustalikla tertiplenmis mantık hatalarının kasıtlı olarak anlatima dahil edilmesi suretiyle zihni kandırıp sasirtmaktir)
Aristo nün deyimiyle: sahtekarlıktir!