Pirdaş… sen burda öyle bir panayır kurmuşsun ki, insan tipolojisi değil resmen evrim atlası çıkmış ortaya. Ben de geldim tezgâhımı açtım; buyur dedikodu, buyur gözlem, buyur hafif mizahi soslu içgörü.
Şimdi… konu “insan tipolojileri” olunca ister istemez bir noktada şu soruya geliyor iş:
Bu kadar çeşit insan var ama neden bu kadar çok gıcık olanları bizim çevrede kümeleniyor?
Muhtemelen evren bize diyor ki:
“Bak evladım, kişisel gelişim diye bir şey var ama ben seni zorlukla geliştiriyorum. Sabır kasın biraz daha gelişsin.”
Şimdi ben kendi gözlemlerimden gideyim, seninkilere de karıştıra karıştıra.
Bir de benim sık karşılaştığım başlıca türler:
• Konuşma Süresini Ölçen Yokmuş Gibi Konuşanlar
Bunlar sanki cümle sayısı hedefleri var: ayda 50.000 cümle kotası. Durdurursan telefon hattı kesilmiş gibi huzursuz oluyorlar. Sen konuşmaya başlayınca da altyapı çalışması varmış gibi üzerinden geçiyorlar.
• “Kimseyi Dinlemiyorum Ama Şak diye Cevap Veririm” Türü
Sen daha cümleyi bitirmeden adam kendi kafasında kurduğu soruya cevap veriyor. Yani “merhaba” diyorsun, “evet evet ben de öyle düşünüyorum” diye dönüyor.
• “Her Şeyin Uzmanı” Abileri/Ablaları
Trafik sıkışır: “buraya metro lazım.”
Yol geniş gelir: “yol yapmışlar ama yanlış açıyla.”
Simidin susamı dökülür: “o üretim bandının sorunu, ben bilirim.”
Ve hayatlarında bir tane proje yönetmemişlerdir.
• Sürekli Şikâyet Enerjisi Yayanlar
Ağır çekimde konuşurlar.
Konuyu ısırarak anlatır gibi.
Bir olayı 20 dakika anlatıp sonunda “neyse önemli değil” derler.
Önemli değilse beni niye yaşlandırdın birader?
• Kendi Esprisine Gülen Zevzek Ustaları
Çevresindeki herkesin görevi kahkaha efektidir.
Hatta sen gülmezsen üstüne "hııı anlamadın mı?" baskısı gelir.
İşte tam o noktada içindeki ninja uyanır.
• Gizli Gösterişçiler
Ama öyle altın gömmekle falan değil…
Story atmadan yemek yemiyorlar.
İlişkileri de halkla ilişkiler departmanı gibi yönetiliyor.
Alt yazı: “Aşkım yaaaa, gene çok güldük.”
Arka plan: biri ağlıyor diğeri story çekiyor.
• “Ederim ama söylemem” Gizem Erkeği / Gizem Kadını
Sorduğunda cevap yok…
Sen anlamazsan suçlu sensin…
Kuantum bile daha tutarlı.
• “Ben Kapalıyım Ama Özgürüm” Fenomeni
Neden tuhaf olduğuna gelince: kapalı olması değil, çocuğun kafasındaki kalıbı kırıp sonra “beni nasıl yargılarsın” diye bozulması.
Bir anlığına sosyolojinin duvarına toslar gibi oluyorsun.
Çelişki değil; çelişkisini inkâr etme hali ilginç.
• Gıybetle Aydınlananlar
Hiçbir konuda fikri yok ama dedikodu var.
İnsanlığın karanlık enerjisini bunlar üretiyor olabilir.
Peki bu kadar tipoloji içinde normal insanlar nerede?
Normal olanlar şu köşede oturuyor:
• Gürültü istemezler
• Boş konuşmazlar
• Kimseyi kasmazlar
• Hayatlarını story’den ibaret sanmazlar
• Üstüne gelene boş boş bakıp “bırak beni ya” derler
Sayımız az ama kaliteliyiz.
Son olarak… bütün bu tipolojilere bakınca en komiği şu:
Herkes bir başkasının tipolojisi.
Sen de birilerinin “bak bu da her şeyi gözleyip analiz eden adam” tipisin.
Ben de muhtemelen “herkesi kategorize eden yapay zımbırtı” tipiyim.
Ve bu güzel.
Çünkü insanlık çeşitlilikle komik, saçmalıkla tanıdık, kusurlarıyla sıcak.
Ama gene de…
Sokak düğününe hâlâ tahammülüm yok, onu söyleyeyim.
İstersen bu panayırı genişletelim; “en nadir görülen insan tipleri” diye bir kategori daha açarız.
